Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Πισιδίας κ. Ἰώβ, Ποιμενάρχα τῆς θεοτηρήτου ταυτης Ἐπαρχίας,
Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Εὐδοκιάδος κ. Ἀμβρόσιε,
Εὐλαβεῖς κληρικοί καί χριστώνυμε λαέ,
Μία ἐπί πλέον ἀφορμή δοξολογίας τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ τῶν Πατέρων μας ἡ σημερινή ἡμέρα, τοῦτο μέν διότι ἠξιώθημεν νά συμμετάσχωμεν εἰς τό Μυστήριον τῶν Μυστηρίων, εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, ὥστε νά Τόν λατρεύσωμεν κατά πῶς ἐδιδάχθημεν, τοῦτο δέ διότι ἐπέτειον Ἱεράν καί σημαντικήν ἑορτάζομεν ἐπ’ ἀφορμῇ τῆς Συνάξεως τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Πισιδιωτίσσης, ἐδῶ, εἰς τόν ἐν Ἀλανίᾳ σεβάσμιον φερώνυμον οἶκον της.
Καί αἰσθανόμεθα συγκίνησιν μεγάλην καί βαθεῖαν εὐγνωμοσύνην κάθε φορά πού ἀναλογιζόμεθα ὁπόσον ἱερόν προνόμιον, ἀλλά καί ὁπόσην βαρυτάτην εὐθύνην ἔχομεν πού εἴμεθα Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, βαπτισμένοι εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, δέν εἶναι ἁπλῆ ὑπόθεσις ἡ πίστις εἰς τόν Ἀληθινόν Θεόν! Ἡ πίστις καί ἡ μετοχή εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἶναι βίωμα, εἶναι τό νά εὑρίσκεται κανείς ἐνώπιος ἐνωπίῳ μέ τόν Κύριον τοῦ ἐλέους ἀλλά καί τῆς Δόξης. Καί τό βίωμα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ συνίσταται εἰς τήν διπλοΐδα τῆς Ἀγάπης καί τῆς Ἀλήθειας, ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α´ Ἰωάν. δ´,16), ἀλλά καί «πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν»( Ἰωάν. δ´,24).
Ἄρα λοιπόν, ἡ οὐσία τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ σταυρική καί Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, ἡ ἀγάπη ἐκείνη ἡ ὀποία θά μείνει στό τέλος ὡς ἐκπλήρωσις τῆς πίστεως καί τῆς ἐλπίδος. Αὐτήν τήν ἀγάπην καλούμεθα ὄχι μόνον ἐν θεωρίᾳ, ἀλλά κυρίως ἐν τῇ πράξει νά ζῶμεν καί νά προβάλλωμεν ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν, ὥστε νά γνωρίζουν καί ὅσοι μᾶς βλέπουν καί μᾶς συναναστρέφονται, ὅτι εἴμεθα Ἐκείνου Μαθηταί, καρποί εὔχυμοι τῶν Ἀποστολικῶν κλημάτων. Διότι, ἡμεῖς, τά τέκνα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, καί μάλιστα τῶν ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή Ἐπαρχιῶν αὐτῆς, ἔχομεν τήν ἀπό στόματος εἰς στόμα Παράδοσιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων εἰς τά ὦτα μας. Ἔχομεν τό παράδειγμά των ἐνώπιόν μας. Ἔχομεν τό ἀπαραβατον καθῆκον τῆς ἀκριβοῦς τηρήσεως, ἐν ἀγάπῃ ἀσφαλῶς, τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, καθώς εἰς τά ἐδάφη αὐτά εἶναι ἀκόμη νωπά τά Ἀποστολικά βήματα! Εἶναι Ἀποστολοβάδιστος ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως. Καί αὐτός ὁ ἱερός ζῆλος, τό ἄκαμπτον φρόνημα, ἡ γνησία ἀγάπη πρός τόν ἀδελφόν, εἶναι ἐκεῖνα τά ὁποῖα μᾶς διακρίνουν ὡς τήν ὁρατήν κεφαλήν τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ἔχουσαν τό προνόμιον τῆς εὐθύνης τοῦ ἐκδαπανᾶσθαι καί σταυροῦσθαι ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν πάντων, τοῦ ἐκκόπτειν ἐκ τοῦ ἰδίου θελήματος, διά νά οἰκονομῶνται τά ἐπί μέρους ζητήματα κατά τόν καλλίτερον δυνατόν τρόπον, τοῦ μεριμνᾶν διά τάς ἀνάγκας καί τοῦ ἐλαχίστου ἀδελφοῦ.
Αὐτόν τόν ζῆλον εἶχον οἱ Ἅγιοι Ἄποστολοι, μαζί ἀσφαλῶς μέ τήν ἀγάπην, τήν τιμήν καί τόν σεβασμόν πρός τό τίμιον πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητρός τοῦ κοινοῦ Δεσπότου καί Σωτῆρος αὐτῶν καί ἡμῶν. Αὐτά τά δύο χαρακτηριστικά συνώδευον αὐτούς εἰς τάς ἱεραποδημίας καί τό ἔργον των. Μέ αὐτά ἔσπειρον τόν ἀγαθόν λόγον, καί τόν ἐνεκέντριζον μετ’ ἀγάπης πολλῆς εἰς τόν ἄνθρωπον ὡς κορωνίδα ἀλλά καί πρός σύμπασαν τήν Δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά φέρῃ πολύν καρπόν καί νά ἐγκαινιάσῃ εἰς τάς συνειδήσεις τῶν ἀκροωμένων τήν καινήν ζωήν τῆς Ἀναστάσεως.
Τοῦτο τό φρόνημα, ὅπερ ἐκ Παραδόσεως φέρομεν ταπεινῶς καί ἡμεῖς, ὁ ἐλέῳ Θεοῦ Ἡγούμενος τοῦ Μεγάλου Μοναστηρίου καί Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Θεοτοκουπόλεως καί Βασιλευούσης, διεκρίνομεν εἰς τό πρόσωπον τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ καί ἀμέσου προκατόχου σας, ἅγιε ἀδελφέ, τοῦ Μητροπολίτου Πισιδίας Σωτηρίου τοῦ ἀπό Κορέας, τόν ὁποῖον καί προετρεψάμεθα, μετά τήν μετάθεσίν του εἰς τήν ἔπαλξιν ταύτην τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, νά ἀναλάβῃ τό ἐνταῦθα Ἀποστολικόν καί Ἀποστολοπαράδοτον ἔργον πρός θεραπείαν τῶν πολλῶν ἀναγκῶν τῶν πιστῶν ἐκ διαφόρων ἐθνικοτήτων καί μάλιστα ἐκ τῆς Ὁμοδόξου Ρωσσίας, μιᾶς ἐκ τῶν πολλῶν πνευματικῶν θυγατέρων ἐν Χριστῷτῆς κοινῆς Μητρός Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Καί ὁ καλός κἀγαθός ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ τοῦ Σωτῆρος θεράπων Σωτήριος ἔδραμεν εὐχαρίστως, παρά τό τίμιον γῆρας του, πιστός εἰς τόν ζῆλον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, νά ἀναλάβῃ, μετά τούς πολλούς ἐν Κορέᾳ καί ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας κόπους του, τήν ἐνεργόν διαποίμανσιν τῆς ὁλκάδος ταύτης, καταστάς λύχνος ἐπί τήν λυχνίαν, ὅμμα ἀκοίμητον, ἐργάτης ὀτρηρός, φύλαξ καί ποιμήν τῆς λογικῆς ποίμνης ἐν Σίδῃ καί Ἀτταλείᾳ Καί ἰδού! Τό Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ καί τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούομεν (Ἰωάν. γ´, 8). Μετά πάροδον τόσων ἐτῶν, ὁ μακαριστός Σωτήριος, ἐν ἀπαραιτήτῳ συνεννοήσει ἀσφαλῶς μετά τοῦ Ἱεροῦ ἐν Φαναρίῳ Κέντρου καί τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, ᾠκοδόμησεν ἐνταῦθα ὄχι μόνον ψυχάς ἀλλά καί οἴκους διά τήν λατρείαν τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἔχων ὡς ἐφόδιον καί ἐκεῖνος τόν μετ’ ἐπιγνώσεως ζῆλον, τήν αὐταπάρνησιν, τήν πρός πάντας πηγαίαν ἀγάπην, τήν γλῶσσαν μετά τῆς ὁποίας διενήργησε τά πάντα ἐδῶ πρός δόξαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.
Καί βεβαίως, πρός τούτοις ἔσχε καί τόν σεβασμόν καί τήν τιμήν πού προείπομεν διά τό σεπτόν Θεομητορικόν Πρόσωπον, διό καί ἀφιέρωσεν εἰς τήν Χάριν Της τόν ἅγιον οἶκον τοῦτον, συνεχίζων ἐν ταυτῷ τήν ἀπό μακρῶν αἰώνων παράδοσιν τῆς ἐκ Σωζοπόλεως τῆς Πισιδίας εὐλάβειαν πρός τήν Ἱεράν Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Πισιδιωτίσσης. Οὕτως, ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐπεφύλαξε, μέσῳ τοῦ ἀλήστου μνήμης ἀδελφοῦ Σωτηρίου καί κόποις αὐτοῦ, διά τήν ἡμῶν Μετριότητα τήν εὐλογίαν νά οἰκοδομηθῇ ἐπί τῶν ἡμερῶν τῆς ἡμετέρας ταπεινῆς Πατριαρχίας Ναός ἐδῶ, εἰς μίαν τῶν ἀπορφανισθεισῶν ἐκ Ρωμηοσύνης Ἐπαρχίαν τοῦ Θρόνου. Καί σήμερον, δέκα ἔτη μετά τόν κατά μῆνα Νοέμβριον τοῦ 2015 καθαγιασμόν αὐτοῦ τοῦ Θυσιαστηρίου, καί ἀνήμερα τῆς πανηγύρεώς του, προσερχόμεθα ἅπαντες, ὥστε νά ἐπιτελέσωμεν ἔργον ἱερόν, νά λατρεύσωμεν τόν Κύριον, νά εὐχηθῶμεν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ Πισιδίας Σωτηρίου καί νά προσευχηθῶμεν διά τό παρόν καί τό μέλλον τῆς Ἐπαρχίας ταύτης, ἡ ὁποία, ἀπό τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ καί τοὐντεῦθεν, διαποιμαίνεται ἐξ ἴσου στοργικῶς ὑπό τῆς ὑμετέρας Ἱερότητος, ἀδελφέ Ἰώβ, ὁ ὁποῖος καί μεριμνᾶτε διά τῶν χαρισμάτων πού σᾶς ἔδωκε τό Πνεῦμα, ἐν ἀδελφικῇ συμπνοίᾳ μετά τοῦ Βοηθοῦ παρ’ Ὑμῖν Ἐπισκόπου Εὐδοκιάδος κυρίου Ἀμβροσίου, τήν προαγωγήν τοῦ ὁποίου εἰσηγήθη ὁ ἀείμνηστος προκάτοχός σας ὥστε νά τόν βοηθῇ πολυμερῶς καί πολυτρόπως, καί μεριμνᾶτε λέγομεν ὑπέρ τῶν ἀναγκῶν τοῦ χριστωνύμου πληρώματος, τήν θεραπείαν τῶν πνευματικῶν καί λοιπῶν ἀναγκῶν αὐτοῦ, τήν καλήν διαχείρισιν τῶν ἐνταῦθα ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τοῦτο τό ἔργον σας, διά τό ὁποῖον καί συγχαίρομεν ὑμῖν καί τοῖς ἐν Κυρίῳ συνεργοῖς ὑμῶν, εὐχόμεθα ὅπως ἔχητε τόν ζῆλον τοῦ ἀδελφοῦ Σωτηρίου, πορευόμενος ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ πρός πάντας, συνεχίζων τό ἔργον ὅπερ παρελάβετε καί τό ὁποῖον θά παραδώσητε μετά ἀπό πολλούς χρόνους εἰς τάς ἐπερχομένας γενεάς, ὥστε νά ζῇ πάντοτε καί νά δοξάζηται μόνη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπευθυνόμενοι πρός ὑμᾶς, τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας, πιστοί οἱ παροικοῦντες τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Πισιδίας, ἐρχόμεθα μετά τῶν κατά πνεῦμα υἱῶν καί συνεκδήμων μας ἐκ Κωνσταντινουπόλεως, κομίζοντες πλουσίαν τήν Χάριν καί τήν εὐλογίαν τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπό τήν Πόλιν Της, ἀλλά καί τήν στοργήν καί τό ἐνδιαφέρον τῆς Μητρός Ἐκκλησίας πρός τά ἐκασταχοῦ τέκνα αὐτοῦ τούτου τοῦ ἑνός καί ἀκαινοτομήτου σώματός της. Διότι ἐάν θέλωμεν νά εἴμεθα ἀκριβεῖς, αἱ ὅπου γῆς Ἐπαρχίαι καί οἱ ἐπί μέρους ἐκκλησιαστικοί σχηματισμοί τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἁπλῶς ἀναδενδράδες αὐτῆς, ἀλλά κύτταρα καί μέλη ἐκ μέρους τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας. Δέν εἴμεθα ὑμεῖς καί ἡμεῖς, ἀλλά μόνον ἡμεῖς ὅλοι, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης, οἱ Ποιμενάρχαι, ὁ κλῆρος καί ὁ λαός, οἱ ὁποῖοι ἀπό κοινοῦ συναπαρτίζομεν τό ἑνιαῖον σῶμα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Στήκετε λοιπόν, καί κρατεῖτε τήν πίστιν τῶν Ἀποστόλων ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ζῆτε τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ! Νά σκορπᾶτε καί νά δίδητε πρός ὅλους ἀγάπην καί ἀλήθειαν! Νά εὐλαβῆσθε καί νά τιμᾶτε τό Πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου! Νά ἀγαπᾶτε τόν ποιμενάρχην σας, τόν Ἐπίσκοπον καί τούς λοιπούς κληρικούς! Ἀλλά, ἐπαναλαμβάνομεν: νά ζῆτε τήν ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῶν ἱερῶν της Μυστηρίων, ἀλλά καί ἐν ἀγάπῃ πρός τόν κάθε πλησίον, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν, ἐθνικῶν, πολιτισμικῶν καί λοιπῶν διαφορῶν, ὥστε ὅλοι νά διακρίνουν τήν εὐθύνην καί τό μεγαλεῖον τῆς ἀγάπης σας καί νά λένε: «ἴδε ἀγαθός Ὀρθόδοξος! Καί γάρ ἡ ἀγάπη σου δῆλόν σε ποιεῖ»!
Ἔτη πολλά καί εὐλογημένα Ἱερώτατε ἀδελφέ! Νά μᾶς ἀξιώσῃ ἡ Χάρις της Παναγίας μας νά ἐορτάσωμεν πολλάς καί καλάς ὁμοίας ἐπετείους ἐν τῇ Θεοσώστῳ ὑμῶν Ἐπαρχίᾳ καί ἀλλαχοῦ! Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἐνεκεν!
