ALLAH’IN İNAYETİYLE KONSTANTİNOPOLİS VE YENİ ROMA BAŞEPİSKOPOSU, EKÜMENİK PATRİK

KİLİSENİN TÜM CEMAATİNE DİRİLMİŞ OLAN MESİH’TEN LÜTUF, SELAMET VE

MERHAMET OLSUN

Muhterem Episkopos Kardeşlerimiz ve Rab katında evlâtlarımız, 

Oruç, dua ve rikkatle Kutsal Paskalya’nın ışık saçan ve büyük bayram gününe ulaştıktan sonra, Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in, dünyayı kurtaran Dirilişini ilahîlerle övüyor ve yüceltiyoruz. Bu Diriliş, hayatın ölüm üzerindeki görkemli zaferini simgeler, tüm yaratılışı yeniler ve insan için lütuf sayesinde tanrılaşma (Theosis) yolunu açar. Mesih’in Kilisesi, Paskalya ruhunu litürjik yaşamda, Azizlerin ve İman Şehitleri’nin mücadelesinde, keşiş hayatında, İncil’in “yeryüzünün sonuna kadar” duyurulmasında, teolojide ve kilise sanatında, dünyadaki imanlıların doğru tanıklığında, sevgi ve dayanışma kültüründe ve kötülüğün tarihte belirleyici olmadığı inancında korur ve ifade eder. 

Rabb’in Dirilişi, Mesih’ten gelen bir özgürlük olarak yaşanır. Bu özgürlük insanın, yaratıcı güçlerini ilhamlandırır, besler ve güçlendirir; “doğru ve saygıdeğer olan, adil ve temiz olan, sevilen ve iyi anılan”¹ her şey için verilen iyi mücadeleyi destekler ve hepimize Diriliş’e giden yolun ayrılmaz biçimde Çarmıh ile bağlı olduğunu hatırlatır. Çarmıh ve Diriliş’in sevinci, Tanrı halkını bu dünyanın ruhuyla özdeşleşmekten korumuş, aynı zamanda kısır bir kapanmışlıktan ve dinamizm ile umut nefesinden yoksun bir maneviyattan da muhafaza etmiştir. Biz insanlar için çarmıha gerilmiş ve dirilmiş Mesih’te imanlıların yaşamı, Hristiyan ahlâkını “zayıfların ahlâkı” olarak gören mesnetsiz anlatıları bugün de geçersiz kılar. Alçakgönüllülük, bağışlayıcılık, fedakâr sevgi, monastik yaşam, Rabb’in “kötüye karşı koymayın”² sözü ve kimliğimizin özünü oluşturan diğer ilkeler bu anlatıları çürütür. Hristiyanlığın ahlâkını böyle yorumlamaktan daha yanlış bir yaklaşım yoktur. Çünkü bu ahlak, “kendi çıkarını aramayan” fedakâr sevgiye dayanır ve cesaret, yiğitlik ve varoluşsal özgünlükle iç içedir. Paskalya, “sevgiyle etkin olan”³ bu imanın ve özgürlüğün ilahîsidir. Bu inanç, bizim başarımız değil, lütûf ve gökten bir armağandır; Kilisenin kutsal sakramentlerinde ve komşuya hizmetin “sırrında” yaşanır. Gerçekten de “Tanrı’ya sevgi, insana nefreti asla kabul etmez.”⁴

Mesih’in Kilisesi, “yeryüzünün tuzu”, “dünyanın ışığı”, “dağın üzerindeki şehir” ve “kandile konulan mum”⁵ olarak, zamanın işaretleri karşısında dünyada gelen lütûf ve “içimizdeki umut”⁶ hakkında uygulamada tanıklık verir. Çarmıh ve Diriliş’in kelâmı bugün barışın, uzlaşının ve adaletin müjdesi olarak yankılanmaktadır. Savaş, nefret ve adaletsizlik temel Hristiyan ilkelerine aykırıdır. Rabb’e inananlar, bu ilkelerin gerçekleşmesi ve yerleşmesi için her gün dua eder ve çalışır. Diriliş’in ışığında savaşın kurbanları, yetimler, çocukları için yas tutan anneler ve insanın acımasızlığının izlerini bedenlerinde ve ruhlarında taşıyan herkes için Rabb’e yalvarıyoruz. “Mesih Dirildi” sözü, şiddetin ve korkunun reddi ve kınanması, barış dolu bir yaşama davettir. Savaş ağıt ve ölüm üretir. Diriliş ise, ölümü yener ve ölümsüzlüğü armağan eder.

Savaşın barbarlığını her gün gösteren görüntüler karşısında Kilisemiz, dünyanın neresinde olursa olsun, her insanın kutsallığını yüksek sesle ilân eder ve ona mutlak saygı gösterilmesi gerektiğini vurgular. Öyle ki, şu çağrıda bulunur: “Onurumuzu bilelim, özgün örneği yüceltelim, gizemin gücünü ve Mesih’in kimin için öldüğünü idrak edelim.”⁷ Rabb’in Dirilişi insanın ezeli çağrısına yeniden kavuşmasıdır. “Ebedî, başka bir hayatın ilk mahsulü” olarak yabancılaştırıcı ilişkileri iyileştirir ve “her anlayışı aşan”⁸ barışı tesis eder. Bu barış, dünyadaki uzlaşmayı ve esenliği kapsar.

Ortodoks Kilisesi’nin, Kutsal ve Büyük Sinod toplantısının onuncu yılını andığımız bu yılda, Kilisemiz şu vazifesini vurguladı: “Gerçekten barışa hizmet eden (Romalılar 14:19) her şeyi desteklemek ve adalete, kardeşliğe, gerçek özgürlüğe ve tek göksel Tanrı’nın tüm evlâtları ile insanlık ailesini oluşturan tüm halklar arasında karşılıklı sevgiye giden yolu açmak.”⁹

Kutsal Paskalya tüm manevî yaşantımızın, dindarlığımızın özüdür. Rabb’in Dirilişi bu çağda bizim de dirilişimizdir. Bu, bütün insanların ortak dirilişinin ve tüm yaratılışın yenilenmesinin örneği ve ön tadıdır. Dirilmiş Mesih’in yüzünün parlak ışığıyla aydınlanmış olarak, O’nun en kutsal adını ilahîlerle yüceltirken, barışın Hükümdarı ve “ebediyete kadar her gün bizimle olan”¹⁰ Rab’den, sizlere “Mutlu Paskalyalar” diliyor; Paskalya dönemince ve hayatınızın diğer günlerinde kutlu armağanların doluluğunu temenni ediyor ve şu sevinç dolu sözleri haykırıyoruz:

“MESİH DİRİLDİ! RAB, GERÇEKTEN DİRİLDİ!”

Fener, Kutsal Paskalya 2026

†İstanbul Rum Patriği I.Bartholomeos 

Dirilmiş Mesih’te hepinizin hararetli duacısı

The post Paskalya Bayramı Münasebetiyle Patriklik Genelgesi appeared first on Pisidia.

Sevgili Pederler, Mesih’te Kız ve Erkek Kardeşler, 

“Rabbin yarattığı gün budur; Onda mesrur oluruz ve seviniriz.” (Mezmurlar 117:24) “Diriliş Günü, haydi parlayalım, Ey Milletler! Çünkü biz bu zafer ilahisini terennüm ederken, Pasha, Rabbin Pashası bizi ölümden hayata ve yeryüzünden semalara getirdi.” (Paskalya Kanonu, Birinci Kaside) Gerçekten de, Paskalya Günü her yıl kalplerimizi sevinç ve memnuniyet ile doldurur. Ancak bu coşku, sadece bir efsanenin ya da geçmişteki bir olayın kutlanmasından kaynaklanmaz; zira diriliş günü bizim için, bizi geleceğe, Allah’ın ebedi Hükümranlığı’nın esenliğine doğru taşıyan şu andaki bir olaydır.

Mesih’in kıyamı, dört İncil’de şahitleri olan resuller tarafından anlatılmaktadır; üstelik bu resuller, Rab’bin görkemli kıyamından sonra yaşadıkları deneyimlerin ışığında, yazdıkları metinlerde Rabbimiz İsa Mesih’in tarihsel yaşamını da kaleme almışlardır. Böylece, Rabbimiz’in yaşamındaki tüm tarihsel olaylar, kıyam etmiş Mesih ile karşılaşmanın ışığında yorumlanmakta ve sunulmaktadır; bu karşılaşma, resullerin müjdesinin gerçekliğini ortaya koymaktadır.

Milletlere gönderilen resul ve Pisidya Kilisesi’nin kurucusu Aziz Pavlos da, Şam yolunda dirilen Mesih’le karşılaşmaya layık görüldü (Resullerin İşleri 9:4). Kendisinin de yazdığı gibi, “ve eğer Mesih kıyam etmemişse, sizin imanınız batıldır” (I Kor. 15:17). Bu nedenle Mesih’in dirilişi, sadece geçmişte yaşanmış tarihi bir olay değil, geleceğimizi ve Allah’ın yaratımının nihai amacını ilgilendiren bir olaydır. Nitekim Aziz Pavlos şöyle belirtir: “Fakat eğer ölülerin kıyamı yoksa, o zaman Mesih de kıyam etmemiştir” (I Kor. 15:13). Ona göre, kıyam eden Mesih, evrensel kıyamın başı olarak görünür ve tüm kötü güçleri ayaklarının altında boyun eğdirerek ölümü sonsuza dek ortadan kaldırır (I Kor. 15:23-26, 52-57). Bu nedenle, geleneksel Bizans ikonografimiz, Mesih’in Kıyamını, O’nun Hades’e inişi ve tüm insanlığı temsil eden Adem ile Havva’nın ölümün esaretinden kurtarılması olarak tasvir eder.

Ve her birimiz, vaftizimiz aracılığıyla, Aziz Pavlos’un yazdığı gibi, Mesih’in dirilişinin şahidi ve katılımcısı olduk: “Yahut bilmez misiniz ki, Mesih İsa’ya vaftiz olunanlarımızın hepsi onun ölümüne vaftiz olunduk? İmdi onunla beraber vaftiz vasıtası ile ölüme gömüldük; ta ki, Babanın izzetiyle Mesih ölülerden kıyam ettiği gibi, biz de böylece hayat yeniliğinde yürüyelim.” (Rom. 6:3-4). Vaftizin mukaddes gizemi aracılığıyla, Paskalya Gizemine bireysel katılımımız yoluyla içimizde gerçekleşen bu yenilenme, yaşam tarzımızı dönüştürmelidir; tıpkı Milletlere gönderilen elçinin bizlere salık verdiği gibi: “İmdi eğer Mesih ile kıyam ettinizse, yukarıda olan şeyleri arayın… Çünkü öldünüz, ve hayatınız Mesih ile beraber Allahta saklıdır… İmdi yeryüzündeki azanızı, zinayı, pisliği, ihtirası, kötü arzuyu ve putperestlik olan tamakârlığı öldürün… fakat şimdi siz de gazabı, hiddeti, fenalığı, iftirayı, ağzınızdan edepsizce sözleri, hepsini bertaraf edin…” (Kol. 3:1-9)

Gerçekten de, Rab’bin dirilişi, mümini hayatımızın nihai amacı olan Allah’ın ebedi Hükümdarlığına kabul eder ve mukaddes Efharistiya gizemi aracılığıyla, O’nun Hükümdarlığının ziyafetine şimdiden katılmamızı sağlar. Dikkat çekici olan, Kıyamından sonraki kırk gün boyunca, dirilen Mesih’in öğrencilerine görünerek onlarla birlikte ekmek kırarak yemek yediğidir. (Luka 24:13-35; Yuhanna 21:1-14). Benzer şekilde, Resullerin İşleri, ilk Kilise’nin ekmek kırdığını, yani mukaddes Efharistiya gizemini “sevinçle” (Resullerin İşleri 2:46) gerçekleştirdiğini vurgular; çünkü Diriliş, Allah’ın düşmanları üzerindeki zaferini ortaya koymuş ve böylece insanlık tarihine Allah’ın Hükümdarlığı’nın gelişini müjdelemiştir.

Bu nedenle, sevgili kardeşlerim, vaftiz edilmiş olan hepimiz, Emmaus yolunda dirilen Mesih ile yürüyen aziz resuller Luka ve Kleopas ile aynı duyguları kalbimizde taşımalıyız: “O yolda bizimle konuşurken, Kitapları bize açarken, içimizde yüreğimiz yanmıyor muydu?” (Luka 24:32). Kıyam eden Mesih’in hayatlarımızdaki varlığı karşısında kalplerimiz de sevinçle yansın! “Gelin, Diriliş’in şanlı gününde, asmanın yeni meyvesinden, ilahi sevinçten ve Mesih’in Hükümdarlığından pay alalım; O’nu tüm çağlar boyunca Allah olarak övgüyle anarken” (Paskalya Kanonu, Sekizinci Kaside). Mesih dirildi!

Antalya, Paskalya 2026

+ Pisidialı Eyüp

The post Muhterem Pisidia Metropoliti, Side ve Antalya İpertimosu ve Eksarhı Eyüp Hazretleri’nin Paskalya Genelgesi appeared first on Pisidia.

Metropolit Hazretlerinin “Diğer Ortodoks ve Hristiyan Geleneklerinin Ayin Geleneğinde Akatist İlahi” başlıklı tebliği Latin ve Slav geleneklerinde Akatist İlahi’ye dair özel bir bilimsel analiz sundu. Konferans, Kadasetli Ekümenik Patrik Bartholomeos Cenapları’nın takdisi ile son derece başarılı bir şekilde sona erdi.

The post Pisidia Metropoliti, Akatist İlahi’nin 1400’üncü Yıl Dönümü Konferansı’nda appeared first on Pisidia.

+ BARTHOLOMEOS

Tanrı’nın inayetiyle

Konstantinopolis – Yeni Roma Başepiskoposu

ve Ekümenik Patrik

Kilise’nin tüm Cemaat’ine:

Tanrı’dan lütuf ve esenlik olsun.

✦ ✦ ✦

Bu yıl, Theotokos’un şerefine “Akathist İlahisi” olarak bilinen kontakionun, bütün imanlıların ayakta durarak kilisede ilk kez terennüm edilişinin üzerinden tam ondört yüzyıl geçtiğini işaret etmektedir. Bu ilahi, hem tarih hem de ilahiyat bakımından, Tanrı’nın Kelâmı’nın beden alması düzenine ve İsa’nın Annesi’nin bu kapsamda üstlendiği eşsiz role atıfta bulunan, ifadelerinin zenginliği ve ihtişamı bakımından yüce ve muzaffer bir şiirdir.

Bu kontakion vasıtasıyla dua eden imanlılar, lütuf ve sevinç müjdecisi Başmelek Cebrail’in “lütufla dolu olan Meryem’e” hitaben ilettiği ilk selamı tekrar ederler: “Sevin!”. Bu sözle “çağlar boyunca gizli kalmış sır” açığa çıkar ve “kurtuluşumuzun özü” tamamlanır.

İlahide, bu hitabın 144 defa tekrar edilmesi mistik bir anlam taşır. Bu sayı, Vahiy kitabında Tanrı’nın tahtı önünde “yeni ilahi”yi söyleyen yüz kırk dört bin kalben ve bedenen pak azizi hatırlatır (Vahiy 14, 1-5).

…

Şehrin, İmparator Herakleios’un yokluğunda Avarlar ve Perslerin kuşatmasından mucizevî kurtuluşu, bütünüyle En Kutsal Tanrıdoğuran’ın güçlü himayesine atfedilmiştir. Onun şefaatiyle düşman donanması fırtınalarla yok edilmiş ve şehir böylece kurtulmuştur. Bu sebeple şehrin  sakinleri, onu “Başkumandan” olarak ilân etmiş ve tarih boyunca her sıkıntıda ona yönelmiştir.

Eski bir geleneğe göre, her hafta Meryem Ana’nın şerefine, çoğu zaman İmparatorun da katılımıyla, gece boyu süren bir ayin düzenlenen tarihî Vlaherna Kilisesi, 7 Ağustos 626 gecesi kurtuluşa ermiş olan şehrin müminlerini ağırladı. Derinden etkilenen ve şükran gözyaşlarıyla dolu olan halk, Panayia’ya saygılarını ve minnettarlığını sunmuş, Tanrı’ya ve, Giritli ilahi yazarı Andreas’ın sözleriyle, “Teslis Üçlüsü’nden sonra ikinci sırada yer alan”, şehrin ve tüm krallığın Kurtarıcısı ve Koruyucusu Panayia’ya uygun bir şükran ve yüceltme borcu olarak yeni kaleme alınan öncü dua nezaretinde kontakionu seslendirmiştir.

O günden sonra Akathist İlahisi, Kilise hayatımızın en sevilen eserlerinden olmuş; Hristiyanların en tatlı zevki haline gelmiştir. Uzun zaman öncesinden birçok dile çevrilmiş, Episkoposlar, rahipler, keşişler ve iman edenler tarafından derin huşu ile okunmuştur. Keşişler bu metni her gün, inananlar ise yıl boyunca sık sık okurlar. Teologlar onun yüce dogmatik içeriğini tahlil eder ve vaaz şeklinde sunarlar. Dil ve edebiyat bilginleri, ondaki ifade inceliğinin ve şiirsel ihtişamın güzel derinliklerine dalarlar. Şairler ve ressamlar, onun aydınlık lirik imgelerinden ilham alırlar. İkonograflar, zengin muhteviyatından güzel sahneler tasvir ederler. Kilise müziği ustaları onu özenli bir şekilde kutsal melodilerle süslerler. 

Ancak bu ilahi, yalnızca edebî bir şaheser değil, aynı zamanda Kilise’nin Tanrı’ya yakarışının en saf ifadesini temsil eder. Hristiyanların dindar kalbinin sesi, aynı anda “biz insanlar ve kurtuluşumuz için gökten inen, Kutsal Ruh ve Bakire Meryem’den bedenlenerek insan olan” İsa’ya yönelik bir yüceltme, şükran ve yalvarma; ve aynı zamanda Tanrı karşısında annelik cesaretine sahip olan, her zaman ve çeşitli şekillerde dindar Ortodoks inananlara bolca yardım ve koruma bahşeden Meryem Ana’ya yönelik bir yakarıştır.

Akathist İlahisi her Hristiyan’ı, içinde bulunduğumuz çalkantılı zamanlarda, alçakgönüllülük ve dua ile dimdik ayakta durmaya çağırır. Dileyelim ki, ”Tanrısal barış”ın annesi Meryem, içten bir şekilde ona yönelerek icra edilen sözkonusu ilahiden de feyz alarak, yine “Başkumandan” sıfatıyla, zulüm görmüş ve haksızlığa uğramış tüm dünyadaki Kilise’nin manevî çocuklarını korusun ve bütün beşer medeniyetine Oğlunun “aklı aşan barışını” bahşetsin. 

⸻

27 Mart 2026

Patrik Bartholomeos, Mesih’te duacınız

+ Chalcedon (Kadıköy) Metropoliti Emmanuel, Mesih’te duacınız

+ Karpathos ve Kasos Metropoliti Ambrosios, Mesih’te duacınız

+ Miletus Metropoliti Apostolos, Mesih’te duacınız

+ Proikonnesos Metropoliti Joseph, Mesih’te duacınız

+ Philadelphia Metropoliti Meliton, Mesih’te duacınız

+ Koloneia Metropoliti Athanasios, Mesih’te duacınız

+ Iconium (Konya) Metropoliti Theoliptos, Mesih’te duacınız

+ Buenos Aires Metropoliti Joseph, Mesih’te duacınız

+ İsveç ve Skandinavya Metropoliti Cleopas, Mesih’te duacınız

+ Imbros ve Tenedos Metropoliti Kirillos, Mesih’te duacınız

+ Denver Metropoliti Konstantin, Mesih’te duacınız

+ Ankara Metropoliti Grigorios, Mesih’te duacınız

The post Patriklik ve Sinod Meclisi Genelgesi Akathist İlahisinin ayakta okunmasının 1400. yıldönümü münasebetiyle appeared first on Pisidia.

Antalyalı Aziz Leondios hürmetine yazılmış Litürji ayininin, 18. yüzyılda Ankara Metropoliti olan Antalyalı Seraphim Kykkotis tarafından bestelenmiş olması muhtemeldir. Antalya’da bir zamanlar Aziz Leondios’a adanmış bir kilise vardı, ancak 1895’teki büyük yangında yok oldu. Daha sonra Antalya Kız Okulu’nun zemin katında Aziz’e adanmış bir şapel yapıldı ve Aziz’in mür akıtan mukaddes emanetleri nüfus mübadelesine kadar burada korundu. Ayrıca, Antalya’ya 15 km mesafedeki Doyran Gölü civarındaki dağlarda, 9. yüzyıl’da inşa edilmiş ve 13. yüzyılda terk edilmiş bir manastıra ait kalıntılar bulunmuştur. Burası şüphesiz Aziz’in münzevi yaşamını geçirdiği yerdir. Bizi korusun ve bizim için şefaat etsin!

Antalya bölgesindeki Kontobakion Dağı’nda münzevi bir yaşam süren Muhterem Babamız Allah’ı içinde Taşıyan Mür Taşıyıcısı Leondios’un hayatı

9. yüzyılda Atina’da doğan Leondios Babamız henüz küçük yaştayken ebeveynleri tarafından, Aziz Başmelek Mikail’e adanmış bir kilise inşa etmiş olan dedesine emanet edildi. Küçük çocuk mukaddes kitapları ve Kilise ayinlerini ezbere öğrenerek tüm vaktini burada geçirdi. Yirmi yaşına geldiğinde, erdemlerini fark eden yerel bey onu evlat edindi ve kendisi gönülsüz olmasına rağmen rahip olarak atanmasını sağladı. Kısa bir süre sonra Leondios birdenbire ailesini, malını mülkünü ve kendisi için hazırlanmış olan parlak geleceği Çarmıhı sırtlanmak üzere reddetti. Kendisini tamamen Atina civarında yaşayan tanınmış bir münzevi olan Nikolaos’a adadı. Meleklere özgü mukaddes cüppeyi kuşandıktan ve bir yıl boyunca manastır hayatının ilkeleri doğrultusunda yetiştirildikten sonra, Klement adlı bir diğer kardeş ile birlikte Kutsal Topraklara hacca gitmek üzere ruhani babasından ayrıldı. Nikolaos ona takdis verirken şöyle dedi: “Oğlum, bil ki Kutsal Ruh seni Antalya şehrinin papazı olarak seçti.”

Filistin’e vardıklarında, kutsal yerleri ziyaret ettikten sonra, iki genç keşiş, Başsenobit Aziz Theodosius manastırına gittiler ve kendilerini erdemin zirvesine ulaşmış olan Barnabas adında muhterem bir münzevi’nin rehberliğine teslim ettiler. Leondios bir gün Barnabas ile Zeytin Dağı’na gittiğinde, ikinci bir İşaya peygamber gibi, Rab’bin “Kurtar, ey Rab, kavmini ve mirasını mübarek kıl…” diye şarkı söyleyen sayısız melekle çevrilmiş olarak ihtişam tahtında oturduğunu gördü. Beytüllahim’de, mağaranın üzerinde parlayan parlak yıldızı defalarca gördü ve bu görümlerin sonucunda mucizeler gerçekleştirme ve iblisleri defetme gücü edindi.

Barbarlar tarafından zulüm gören Filistin’i terk etmek zorunda kalan Leondios, ruhani babası ve diğer üç yol arkadaşıyla birlikte sürgün yoluna çıktı. Uzun ve çetin bir yolculuğun ardından Antalya’ya vardılar. Bu şehrin sakinleri, kalbinde Allah korkusu olmadan, vahşi hayvanlar gibi faziletsiz bir yaşam sürüyordu. Ancak mübarek keşiş tövbe vaazlarına başladığı ve sözlerini çarpıcı mucizelerle desteklemeye başladığı günden itibaren, bölge halkı yaşam tarzını değiştirmeye başladı ve Hristiyan olmayan bütün ahali kısa sürede aziz tarafından vaftiz edildi.

Bu misyonerlik faaliyetini tamamladıktan sonra, Aziz Leondios şehirden çok uzak olmayan Kontobakion Dağı’na çekildi. Sert kışlara ve yazın kavurucu güneşine maruz kalan bu kurak yerden, Allah’ı arayanların ilgi odağına dönüşen bir yer yarattı. Öğrencileri o kadar çoğaldı ki yedi kilise, birçok hücre ve  hacıları ağırlamak için büyük konukevi inşa etmesi gerekti. Aziz, öğrencilerine hayatlarını sürdürmeleri için ihtiyaç duydukları her şeyi sağladı ve her konuda onların ustası, rehberi ve babası oldu. Nikolaos’un kehanetini doğrulayan bir şekilde, tüm bölge için Rabbimiz İsa Mesih’in yaşayan suretine dönüştü. Sadece dualarıyla Antalya şehrini selden kurtardı, işgalcileri püskürttü, tehlike altındaki gemileri kurtardı ve birçok hastayı iyileştirdi. Huzur içinde uyudu ve ölümünden sonra, emanetlerinden akan mukaddes mür aracılığıyla ilahi merhameti dağıtmaya devam etti, böylece ebediyen Allah’ın lütfunu kazandığına şehadet etti.

The post Antalya Koruyucu Azizinin Hatırasını Kutluyor appeared first on Pisidia.

Pek Muhterem Episkopos Kardeşlerimiz ve Rab’de sevgili evlatlar,

Kutsal bir heyecanla dolu olarak, Tanrı’nın inayetiyle bir kez daha Kutsal ve Büyük Oruç Devresi’ne; çileci (asketik) mücadelenin arenasına, oruç ve tövbe zamanına, tevazu ve duaya, ruhsal uyanıklık ve sevgiye; kalplerimizin gözleri, bizleri insan soyuna Cennet’in kapılarını açan Mukaddes Paskalya’ya yönelten Rab’bin hayat veren Haç’ına çevrilmiş olarak girmekteyiz.

Önümüzde açılan bu mübarek dönem, Mesih’e göre çileciliğin hakikatini ve onun, her ifadesi ve boyutu Dirilişin ışığı ve sevinciyle aydınlanan Kilise’nin Efkharistiya ile olan ayrılmaz bağını bir kez daha kavrama fırsatı sunmaktadır. Çilecilik ruhu, Hristiyanlığa sonradan sokulmuş yabancı bir unsur değildir; Kilise dışındaki düalist ideolojilerin etkisi sonucu da ortaya çıkmamıştır. Asketizm, Hristiyan varoluşunun bir diğer adıdır ve onu İlahî Takdire mutlak güvenle, Mesih’e adanmış bir yaşamın tükenmez manevî sevinciyle, kendini aşma ve kendini adamanın yanında tüm yaradılışa karşı hayırsever sevgi ve saygı ile birleştirir.

Çilecilik keyfî tercihler ve öznel özellikler meselesi değil; Kilise’nin kaidesine ve spiritüel tecrübesine itaat meselesidir. Bu, “ferdî” değil, Kilise’nin sosyal gerçekliğine özgü bir olay olarak tarif edilmiştir. Kilise’nin hayat bölünmezdir. Tövbe, dua, tevazu, bağışlama, oruç ve hayır eserleri birbirine bağlı ve iç içedir. Ortodoks geleneğinde, kendi başına bir amaç olarak riyazet yoktur; zira bu, ferdî çabanın abartılmasına ve kendini haklı çıkarma eğilimlerinin beslenmesine yol açar. Büyük Oruç Devresi, Kilise’yi İlahi lütfun armağanlarının açığa çıktığı yer ve tarz olarak tecrübe etmek için en uygun zamandır; bu daima Rab’bin Dirilişi’nin sevincinin bir ön tadı, imanımızın köşe taşı ve “içimizdeki ümidin” nur saçan ufkudur. İlâhî ilhamla Kilise, Peynir Haftası’ndaki Cumartesi gününde riyazette parlayan Azizlerin ve Azizelerin mukaddes hatırasını yâd eder; zira onlar asketizm yolunun uzun seyrinde imanlıların yardımcıları ve yol arkadaşlarıdır. Ruhsal mücadele meydanında, Üçlü birlikte Tek olan Yaradan’ın inayeti, En Kutsal Tanrıdoğuran ve hepimizin Annesi’nin himayesi ve iman şehitleri ile azizlerin şefaatleri bizimledir.

Sağlıklı Hristiyan birey çileciliği ruh, can ve beden bütünlüğü olarak insanın tamamının Mesih’teki hayata, maddenin ve bedenin küçümsenmesi olmaksızın ve ruhsallığın Manihaist bir daraltılmasına düşmeksizin iştirakidir. Belirtildiği üzere, Hristiyan çileciliği nihayetinde “bedene karşı değil, bedenin lehine bir mücadeledir.” Gerontikon’un da tasdik ettiği gibi: “Bizlere bedeni yok etmek değil, tutkuları yok etmek öğretilmiştir.” 

Ne yazık ki, bazı çağdaş düşünürler Hristiyan çileliğini hayat sevincinin inkârı ve insanın yaratıcılığının kısıtlanması olarak nitelemişlerdir. Bundan daha yanlış bir şey olamaz! Çilecilik, sahiplenme ve nesnelere bağlanma tutkusundan; özellikle de benlikten, kendi çıkarını aramadan ve varlığımızı sahip olmakta temellendirmeden özgürleşme olarak, gerçek özgürlüğün kaynağı ve ifadesidir. “Bireysel hak” zindanından çıkıştan, insan kardeşine açık olma ve sevgiden, içsel “iyi değişim”den ve Yaratıcı’nın emirlerini uygulamada sebatkârlıktan daha hakiki ne olabilir? Oruç, Kilise’nin riyazî ve efharistiyasal ruhunu ifade eden bütüncül bir yaşamın tavrı olduğunda, “ortak bir mücadele” olup kişisel bir yarış teşkil etmediği zaman, ondan daha yaratıcı ne vardır? Tövbeden, yani hakikate yönelen hayatî bir istikamet olarak içsel dönüşten, İlâhî Lütuf’un kudretini, Mesih’teki hayatın derinliğini ve ebedî yaşam ümidini yeniden keşfetmekten daha varoluşsal açıdan sarsıcı ne olabilir? Dikkat çekicidir ki, Kutsal ve Büyük Oruç Devresi’nin ilk Hristiyanlık dönemindeki, Kutsal Diriliş Liturjisi’nde vaftiz’e hazırlık dönemi karakteri, “tövbe ahlâkı” ile yer değiştirdiğinde dahi, bu devrenin “ikinci bir vaftiz” olarak yaşanması devam etmiştir. Bu sebeple oruç ve tövbe dönemi kasvet içermez. İlâhilerimiz “orucun baharı”ndan söz eder; Teoloji ise Büyük Oruç Dönemi’ni “ruhsal bir ilkbahar” ve “sevinç ve ışık dönemi” olarak adlandırır. Bütün bunlar, çağımızın derin antropolojik türbülanslar ve kültürel kökenli yeni yabancılaşmaları karşısında özel bir güncellik ve değer kazanmaktadır.

Bu duygu ve düşüncelerle, Rab’bin hâkimiyeti altındaki her yerde bulunan Mesih’in Kutsal ve Büyük Kilisesi’nin evlatlarına hatırlatırız ki, 626 yılından bu yana 1400. yılın tamamlanması münasebetiyle tertip edilen kutlamalar, Akathistos İlahisi gününde doruğa ulaşacaktır. O yıl, Konstantinopolis’in tehlikeli bir kuşatmadan kurtuluşu için Meryem Ana’ya şükran ifadesi olarak, Vlaherna kutsal mabedinde Akathistos İlahisi ilk defa ayakta okunmuştur. Hepinize, riyazet ve sabırla, şükran ve hamd refakatinde hayırlı bir şekilde tamamlanacak bir oruç dönemi niyaz ederiz. 

Sevgi içinde hakikati yaşayarak ve Rab’de takdis olunarak, O’nun nur saçan Dirilişi’nin doluluğuna erişelim.

Kutsal ve Büyük Oruç Dönemi, 2026.

Rab huzurunda hepinizin hararetli duacısı

†Konstantinopolis Başepiskoposu Bartholomeos

The post Kutsal ve Büyük Oruç Dönemi’nin Başlangıcı Münasebetiyle Patriklik Genelgesi appeared first on Pisidia.

Ertesi gün Metropolit Hazretleri Büyük Mukaddes Vatopedi Manastırı’na gitti ve burada Başrahip Efrem ve Manastır Kardeşliği tarafından samimiyetle karşılandı ve ağırlandı. İhtiyar Efrem manastırın yemekhanesinde, kardeşliğin ve dünyanın çeşitli yerlerinden gelen yüz hacının huzurunda rahmetle andığımız Pisidia Metropoliti Sotirios Trampas’ın vazifesindeki gayret ve adanmışlığı ve bunun bugün de Mukaddes Pisidia Metropolitliği tarafından nasıl devam ettirildiğini anlattı. 

Üçüncü gün, Pisidia Metropoliti Eyüp Hazretleri Simonopetra Mukaddes Manastırı’na gitti ve burada Manastır Kardeşliği ve Mübarek Başrahip Arhimandrit Elisaios tarafından karşılandı. Metropolit Hazretleri burada Rab’bin Karşılanması Bayramı’nın ayrılışı (Apodosis) için icra edilen İlahi Litürji’ye riyaset etti. Üç günlük hac ziyareti burada sona erdi.\

The post Pisidia Metropoliti Kutsal Dağ’da appeared first on Pisidia.

Pisidia Metropoliti Eyüp Hazretleri’nin Büyük Oruç Dönemi Dersleri

Çarşamba günleri 19:00-20:00 arası

25 Şubat     Allah’ın Sureti olarak İnsan

4 Mart        “İlahi Tabiata Hissedar olan” İnsan

18 Mart      Büyük Tövbe Sırrı

1 Nisan      Yeni Yaratılış olarak Diriliş

Pisidia Metropolitliği Salonu
Kılınçarslan mah., Kurtuluş sok. No: 4, 07100 Kaleiçi, Muratpaşa-Antalya

Aynı zamanda Metropolitliğin YouTube Kanalında

The post Pisidia Metropoliti Eyüp Hazretleri’nin Büyük Oruç Dönemi Dersleri appeared first on Pisidia.

Noel Açıklaması

Mukaddes Pisidia Metropolisinin Muhterem Ruhanileri ile İbadetkar Müminlerine.

Sevgili Pederler ve Mesih’te Kardeşler,

Rabbimiz bizi bir kere daha sadece insanlık tarihini değil aynı zamanda dünyayı da sonsuza kadar değiştiren tarihi bir olayı kutlamaya değer kıldı: Rabbimiz, Allahımız ve Halaskarımız İsa Mesih’in bedene göre mevlidi. Aziz Resul ve incil yazarı Teolog Yuhanna’nın hamd ile tek bir cümlede özetlediği gibi: “Ve Kelam bedenlendi, ve aramızda sakin oldu.” (Yuhanna 1:14)

Anlayışı aştığı için çoklarının kavramakta zorlandığı bir olay. Hakikaten, nasıl olur da Aşkın olan yakın olabilir; nasıl olur da Ebedi olan fani olabilir; nasıl olur da Yaradan yaratık olabilir? Ve yine de, doğru bir şekilde, Kilise bu günde terennüm eder: “Bugün Bakire tüm varlığın üzerinde olanı doğuruyor, ve dünya kimsenin yaklaşamadığına mağarayı sunuyor; Melekler ve çobanlar birlikte hamd ediyor, ve Magoslar yıldızı izleyip geliyor; orada küçük bir çocuk doğduğu için: alemlerden evvel olan Allah.” (Yortunun Kondakionu)

Hakikaten, ezelden beri beşeriyet, bilinçli ya da bilinçsiz olarak din ve felsefe ile içindeki bu küçücük parıltıyı aramaktadır: onun üzerine yaratıldığı ilahi suret ve benzerlik. (Tekvin 1:26) Heyhat, tabiatın kısıtlamaları onu hudutlarını aşıp Halik olan Allah ile karşılaşmaktan alıkoymakta. Hakikaten, yaratık olan insan yaratılışın hudutlarını aşamaz.

İşte bu sebeptendir ki, beşeriyet ile karşılaşmaya gelen, Bakire Meryem ve Aziz Ruh vasıtası ile insan olan ve aramızda sakin olan bizzat Allah’ın kendisidir. “Garip ve mucizevi bir sır gördüğüm, Mağara gökyüzü, Bakire Kerubim tahtı, Ahır hiç bir şeyin içine sığmayan Allah olan Mesih’in yattığı yer. Ona hamdüsena eyleriz.” (İrmos, Kaside 9) “Asırlar ve nesiller boyunca gizli kalmış, ama şimdi azizlerine açıklanmış olan bu büyük sır” (Kol. 1:26), beşeriyete sadece Allah’ı tanıma olanağı vermekle kalmaz, aynı zamanda ilahi yaşama katılma ve böylece yaşamın doluluğunu elde etme, sonsuz yaşamı miras olarak alma olanağı da verir. Aziz Teolog Yuhanna’nın yazdığı gibi, “O’nu kabul eden, O’nun adına iman eden herkese, Allah’ın çocukları olma selahiyetini verdi” (Yuhanna 1:12).

Böylece, bizler kesinlikle geçmişten gelen bir olayı kutluyoruz, ancak bu olay bizi geleceğe, gelecek olan Allah’ın Melekutu’na götürüyor. Gerçekten de, gelecekte beklenen Allah’ın Melekutu, bugün Beytlehem’de Bakire’den doğan Allah’ın Oğlu ve Kelamı’nın şahsiyetinde bize geliyor. Bu kozmik olay sayesinde, Hristiyanlık diğer tüm dinlerden kesinlikle ayrılır ve bir anlamda din olmaktan çıkar, çünkü hiçbir din Allah’ın bedenlenmesine tanık olmamıştır ve hiçbir din insanın tanrılaşmasına yol gösterdiğini iddia edemez.

Bütün bunlar, Rabbimiz İsa Mesih’in bedenen mevlidi ve ardından, beşeriyet tarihinde yeni bir aşama başlatan ve beşeriyete bundan böyle Allah’ın Hükümranlığına girme imkânı veren Allah’ın Oğlu ve Kelamı’nın bedenen Çilesi ve Dirilişi sayesinde mümkün olmuştur. Bu, vaftiz ve hrizmasyon törenlerinde Mesih ile birleşmemiz ve Mesih’teki yaşamımızı sürdüren Efharistiya gizeminde O’nun Bedeni ve Kanı ile birleşmemiz yoluyla gerçekleştirilir.

Sevgili Mesihte kardeşlerim,

Bu düşüncelerle, Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in Doğuşu’nu içtenlikle kutluyor ve bize verilen bu büyük armağanı, yani ilahi yaşama katılma yeteneğini ihmal etmemenizi tavsiye ediyorum. Acele edelim ve bu ölümsüzlük pınarından içelim! Kilisenin litürjik ayinlerine ve sakramentlerine katılma, düzenli olarak Mukaddes Komünyon alma, Mukaddes Kitabı okuyarak Allah hakkındaki bilgimizi derinleştirme ve sevgimiz, paylaşımımız ve kardeşlerimizle olan dayanışmamızla Mesih’teki yeni yaşamımıza tanıklık etme fırsatını ihmal etmeyelim. Kurtuluşumuz için Beytlehem’de doğan O, yeni yılı iyiliğiyle takdis etsin! (Mezmurlar 64:12)

Antalya, Noel 2025

+Pisidialı Eyüp

The post Pisidia Metropoliti Eyüp Hazretlerinin Noel Açıklaması appeared first on Pisidia.

Yaradan’ın merhametiyle

Konstantinopolis–Yeni Roma Başepiskoposu

ve Ekümenik Patrik

Kilise’nin tüm Cemaatine 

Betlehem’de Doğan Kurtarıcı Mesih’ten

Lütuf, Merhamet ve Esenlik olsun

Çok muhterem kardeş Metropolit ve Episkoposlar,

Rab’de sevgili evlȃtlarımız,

Tanrı’nın Oğlu ve Sözü’nün bedende Doğuşu’nun büyük yortusuna bir kez daha erişmeye layık kılınmış olarak, insan soyunun Kurtarıcısı ve bütün yaratılışı yozlaşmaktan kurtaran Rab’bin “ifade edilemez ve akılla kavranamaz tenezzülünü” yüceltmekteyiz; aynı zamanda meleklerle birlikte şu ilânı dile getiriyoruz: “En yücelerde Tanrı’ya yücelik, yeryüzünde barış, insanlara iyi niyet.”

Mesih, “Emmanuel” olarak, yani “bizimle olan” ve “bizim için olan Tanrı” olarak, her birimizin yanında bulunan ve “bize kendimizden daha yakın” olan Tanrı olarak vahiy edilmiştir. Hristiyan dünyası tarafından bu yıl 1700. yıldönümü uygun bir şekilde kutlanan I. Ekümenik Konsil tarafından doktrinal olarak formüle edildiği üzere, Baba ile “aynı özden” olan Tanrı’nın ezelî Kelâmı, “Kendi yaratmış olduğuna dönüşür”, Kutsal Ruh ve Meryem Ana’nın aracılığıyla “insanları tanrıya dönüştürmek için” bedenlenir.

Noel Yortusu’nun ilâhisi, Mesih’in Doğuşu’nun “bilgi ışığını dünyaya saçtığını” ve yaşam ile tarihin “evrensel anlamını” açığa çıkardığını ilân eder. Bu durum, aklın derin arayışını ve yüreğin susuzluğunu tam olarak yalnızca Hristiyan imanının doyurabileceği ve “kurtuluşun başka hiç kimsede bulunamayacağı”, yalnızca Mesih’te gerçekleşebileceğini ifade eder. O andan itibaren, “böbürlendiren” ‘bilgi’, Rab’bin “Gerçeği bileceksiniz ve gerçek sizi özgür kılacak” sözleriyle imtihan edilmektedir. 

Akıl ötesi Enkarnasyon olayı, Kurtarıcı Mesih’in tezahürünü seven iman edenlerin yaşamında ruhsal olarak deneyimlenir ve tekrarlanır. Aziz Maximos’un belirttiği gibi: “Tanrı’nın Sözü bir zamanlar bedenlendi. Ancak onu arzulayanlara olan sevgisinden dolayı her zaman onu isteyenlerin ruhunda doğmak ister.” Bu bağlamda, İsa’nın Doğuşu, ilahȋ Enkarnasyon ve insanlığın lütufsal olarak tanrısallaştırılması yortusu, bizi geçmişteki bir olaya yönlendirmez, “gelecekteki şehre”, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un göksel krallığına taşır.

Dünyamızda, savaş naraları ve silahların gürültüsü yankılanırken, meleksel “yeryüzünde barış” ilan edilmekte, Rab’bin sesi “barışı sağlayanları” mutlu saymakta ve Onun Kutsal Kilisesi Ayinlerde “yukarıdan gelen barış için” ve “tüm dünyanın barışı için” dua etmektedir. Yaşayan Tanrı’ya olan sahici iman, insan ölçüsüne göre aşılması imkânsız görünen engeller karşısında bile, barış ve adalet uğruna verilen mücadeleyi güçlendirir. Gelecek yıl onuncu yıldönümünü kutlayacağımız Ortodoks Kilisesi’nin Kutsal ve Büyük Konsili’nin Mesajı’nda, ilahi esinle ifade edildiği üzere, “dindarlığın mukaddes yağı, yaraları iyileştirmek için kullanılmalı; savaş çatışmalarının ateşini yeniden harlamak için değil.”

İncildeki Barış Müjdesi bilhassa biz Hristiyanları ilgilendirir. Hristiyanlığın bölünmüşlüğü karşısında kayıtsız kalmanın kabul edilemez olduğunu düşünüyoruz, özellikle de bu tutumun, bölünmeyi aşmayı ve birliği sağlamayı amaçlayan Hristiyanlar arası diyaloğu fondanmentalizm dolayısıyla açıkça reddeden bir tutumla birleştiği durumlarda. Birliğimiz için çabalamak, tartışmaya açık olmayan bir yükümlülüktür. Hristiyanlar arası diyaloğun öncülerinin uğraşlarını sürdürme sorumluluğu, onların vizyonunu ve emeklerini haklı çıkarma görevi, genç nesillere düşmektedir.

Bizler, hayatımızda “barışımız” ve “sevincimizin tamamlayıcısı” olan Mesih’e aidiz. Bu “iyi niyet”, “hakikat geldi” ve “karanlık son buldu” inancından, sevginin nefretten, hayatın ölümden daha kudretli olduğu, kötülüğün “dün, bugün ve yarın aynı olan” Mesih’in yönettiği dünyada son sözü söylemediği inancından kaynaklanmaktadır. Bu inanç, Noel’i ve Kilise’nin diğer bayramlarını kutlama biçimimizde parlamalı ve ortaya çıkmalıdır. İnananların ruhsal sevinç dolu kutlamaları, Mesih’e olan inancımızın dönüştürücü gücüne tanıklık etmelidir. Bu, iyi niyet ve manevi sevinç, “İncil ile eşgüdümlü” olan, tarif edilemez “büyük sevincin” idrak edildiği bir yaşantı olmalıdır.

Çok kıymetli kardeşlerim ve sevgili çocuklarımız,

2026 yılında, Kutsal ve Büyük Kilise’miz, 7 Ağustos 626’da, Panagia Vlaherna Kilisesi’ndeki tüm geceyi kapsayan ibadet esnasında, Konstantinopolis şehrini düşman güçlerin saldırısından koruduğu için Tanrı’nın Kutsal Annesi’ne şükranlarını ifade etmek amacıyla Akathist İlahisi “ayakta” okunmasının 1400. Yılını kutluyacaktır. Bu tarihi dönüm noktası vesilesiyle, 2026 Patrikhane’mizin Yıllığı, halkımızın savunucusu ve koruyucusu olan, Tanrı’nın kutsal ve en saf Annesi’ne atfedilen onur ile birlikte derin bir şekilde onun varlığıyla bağlantılı olan geleneğimiz ve kimliğimiz için bu önemli olayı anmaya adanacaktır.

Bu itibarla, kucağında bebek İsa’yı tutan Meryem’in önünde eğilirken ve bizim şeklimizi alan İlȃhi Kelâma tapınırken, hepinizin kutsal Oniki Günler Bayramı’nı kutlar, iyi ameller ve ilahȋ armağanlarla ve Rab’bin lütfuyla dolu bir yeni yıl dileriz. Tüm şan, şeref ve tefekkür, şimdi ve sonsuza dek ve çağlar boyunca O’na aittir. Amin.

Noel 2025

+Konstantinopolis Başepiskoposu Bartholomeos

Tanrı’nın huzurunda hepiniz için içtenlikle dualarını sunar

The post Noel Yortusu İçin Patriklik Genelgesi appeared first on Pisidia.