The post Επίσημη Επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ιώβ στην Σπάρτη της Πισιδίας appeared first on Pisidia.

Το πρωί, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλυπίου Ατταλείας, ετελέσθη Τρισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ιώβ και συλλειτουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σελευκίας κ. Θεοδώρου, ο οποίος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Πανηγυρικού Εσπερινού και Όρθρου την παραμονή, και των Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ευδοκιάδος κ. Αμβροσίου, όπου συμμετείχαν ο κλήρος και οι πιστοί της Μητροπόλεως.

Είναι πολύ γνωστό ότι η Ιερά Μονή της Παναγίας του Κύκκου στην Κύπρο είχε από τον 18ο αιώνα ένα μετόχι σε αυτή την παλαιά πόλη, όπου οι κάτοικοι έδειχναν σεβασμό σ΄ ένα θαυματουργό αντίγραφο της εικόνας της Μονής του Κύκκου.

Πριν τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ο Ποιμενάρχης χειροθέτησε Αναγνώστη έναν ευσεβή νέο με καταγωγή από τόν Ιράν, τον κ. Ιερεμία Yaghoubi, ο οποίος διακονεί στην ενορία της Ατταλείας.

Τον Θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σελευκίας κ. Θεόδωρος, ο οποίος τόνισε ότι αυτή η πανήγυρις δεν είναι μια απλή ημερολογιακή υπενθύμιση αλλα “μία πύλη που ανοίγει στον χρόνο, μεταφέροντάς μας στην Αττάλεια του παρελθόντος, στην καρδιά της Μικράς Ασίας, για να τιμήσουμε τη μνήμη του θαύματος της Παναγίας του Τζίκκο (του Κύκκου)”. Και συνέχισε: “Το θαύμα στη ζωή μας μάς θέτει σε πνευματική εγρήγορση. Αυτή η εγρήγορση μας οδηγεί αναπόφευκτα στη στροφή προς τα Έσχατα. H Εκκλησία δεν είναι ένας οργανισμός που κοιτάζει το παρελθόν με νοσταλγία, αλλά μια κοινότητα που έλκεται από το μέλλον, από τη Βασιλεία του Θεού”. Και τόνισε ότι το ποιμαντικό έργο “στην Αττάλεια, στην Αλάνια, στη Σίδη και συνολικά στην επαρχία (της Πισιδίας) είναι μια μαρτυρία ότι η Ορθοδοξία δεν φοβάται τον κόσμο, αλλά τον αγκαλιάζει, για να τον μεταμορφώσει, αποδεικνύοντας ότι η πίστη μας είναι μια διαρκής Πεντηκοστή που ομιλεί σε όλες τις γλώσσες, πρωτίστως, όμως, στη γλώσσα της αγάπης”.

Στο τέλος η ενορία της Ατταλείας πρόσφερε σε όλους ένα εορταστικό γεύμα στην αυλή της Μητροπόλεως.

The post Η Ιερά Μητρόπολη Πισιδίας τιμά την «Τζίκκο Παναγιά» appeared first on Pisidia.

Το εσπέρας της ίδιας ημέρας, ο κ. Πρόεδρος με την Πρώτη Κυρία της χώρας  παρέθεσαν επίσημο δείπνο, στο οποίο προσκληθείς παρεκάθησε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, συνοδευόμενος από τον Πανοσιολ. Δευτερεύοντα κ. Βαρνάβα.

Ο Παναγιώτατος, τον οποίο υποδέχθηκε το πρωί στο Αεροδρόμιο της Αττάλειας ο επιχώριος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ, επέστρεψε αεροπορικώς στην Πόλη αυθημερόν. 

The post Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην έναρξη του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας appeared first on Pisidia.

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογημένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαμπροφόρον καί πανέορ-τον ἡμέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν τήν κοσμοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηματοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐμπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρμήν τοῦ μοναχισμοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολο-γικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν μαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τόν πολιτισμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀμετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ. 

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου βιοῦται ὡς χριστοδώρητος ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐμπνέει, τροφοδοτεῖ καί ἐνισχύει τάς δημιουργικάς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀγῶνα τόν καλόν δι᾿ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔ-φημα», ὑπενθυμίζουσα εἰς πάντας ἡμᾶς ὅτι ἡ πορεία πρός τήν Ἀνάστασιν εἶναι ἀδιαρρήκτως συνδεδεμένη μέ τόν Σταυρόν. Ἡ σταυροαναστάσιμος εὐφροσύνη ἔσωζε τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀπό ταυτίσεις μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου, καί ἐν ταὐτῷ τόν προεφύλαττεν ἀπό τήν ἄγονον κλειστότητα καί μίαν πνευματικότητα ἄνευ δυναμι-σμοῦ καί ἐλπιδοφόρου πνοῆς. Ἡ ζωή τῶν πιστῶν, ἐν Χριστῷ σταυρωθέντι καί ἀνα-στάντι δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀκυρώνει καί σήμερον ὅλα τά ἀνοίκεια ἀφηγήματα περί τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους ὡς «ἠθικῆς τῶν ἀδυνάτων», τῆς δῆθεν ἐκπροσωπουμένης ὑπό τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς συγχωρητικότητος, τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, τοῦ ἀσκη-τισμοῦ, τοῦ Κυριακοῦ «ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ» καί ἄλλων ἀρχῶν καί στάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνήκουν εἰς τόν πυρῆνα τῆς ταυτότητός μας. Οὐδέν ἀναλη-θέστερον αὐτῆς τῆς προσεγγίσεως τοῦ ἤθους τῆς Χριστιανοσύνης, τῆς «οὐ ζητούσης τὰ ἑαυτῆς» θυσιαστικῆς ἀγάπης, τῆς συνυφασμένης μέ γενναιότητα, θάρρος καί ὑπαρκτικήν αὐθεντικότητα. Τό Πάσχα εἶναι  ὕμνος εἰς αὐτήν τήν ἐλευθερίαν, τήν «δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένην» πίστιν, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἰδικόν μας κατόρθωμα, ἀλλά χάρις καί ἄνωθεν δωρεά καί βιοῦται εἰς τά ἅγια μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό «μυστή-ριον» τῆς διακονίας τοῦ πλησίον. Ὄντως, «ἡ εἰς Θεὸν ἀγάπη, τοῦ εἰς ἄνθρωπον μίσους παντελῶς οὐκ ἀνέχεται».   

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό «ἅλας τῆς γῆς», τό «φῶς τοῦ κόσμου», ἡ πόλις, «ἡ ἐπάνω ὄρους κειμένη», ὁ λύχνος, ὁ «ἐπὶ τὴν λυχνίαν», δίδει ἐμπράκτως ἐν τῷ κόσμῳ ἐνώπιον τῶν σημείων τῶν καιρῶν τήν μαρτυρίαν περί τῆς ἐλθούσης χάριτος καί «τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος». Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἠχεῖ σήμερον ὡς Εὐαγγέ-λιον εἰρήνης, καταλλαγῆς καί δικαιοσύνης. Ὁ πόλεμος, τό μῖσος καί ἡ ἀδικία ἀντιστρα-τεύονται τάς θεμελιώδεις χριστιανικάς ἀρχάς, διά τήν πραγμάτωσιν καί ἑδραίωσιν τῶν ὁποίων προσεύχεται καί ἐργάζεται καθ᾿ ἡμέραν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἁναστάσεως, δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὑπέρ τῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν ὀρφα-νῶν, τῶν θρηνουσῶν τά τέκνα των μητέρων, ὑπέρ πάντων ὅσων φέρουν εἰς τό σῶμα καί τήν ψυχήν των τά ἐνεργήματα τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος καί ἀναλγησίας. Τό «Χριστὸς Ἀνέστη» εἶναι ἄρνησις καί καταδίκη τῆς βίας καί τοῦ φόβου καί πρόσκλησις εἰς βίον εἰρηνικόν. Ὁ πόλεμος παράγει ὀδυρμόν καί θάνατον· ἡ Ἀνάστασις νικᾷ τόν θάνατον καί χαρίζεται ἀφθαρσίαν. 

Ἐνώπιον τῶν καθημερινῶν εἰκόνων τῆς βαρβαρότητος τοῦ πολέμου, ἡ Ἐκκλησία διακηρύσσει γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ τήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τοῦ κάθε συγκεκριμένου ἀνθρώπου ὅπου γῆς, καί τό χρέος τοῦ ἀπολύτου σεβασμοῦ της, καί καλεῖ ὅπως «γνωρίσωμεν ἡμῶν τὸ ἀξίωμα, τιμήσωμεν τὸ ἀρχέτυπον, γνῶμεν τοῦ μυ-στηρίου τὴν δύναμιν καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἀπέθανε». Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀποκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν προαιώνιον κλίσιν του. Ὡς «ἀπαρχὴ ἄλλης βιο-τῆς αἰωνίου» θεραπεύει τάς ἀλλοτριωτικάς σχέσεις καί ἐγκαθιδρύει τήν εἰρήνην «τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν», ἡ ὁποία ἐμπερικλείει τήν ἐγκόσμιον καταλλαγήν καί εἰρήνευσιν. 

Θεοκινήτως ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν συμπλήρωσιν δεκαετίας ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ὁποίας τιμῶμεν ἐφέτος, ὑπεγράμ-μισε τό καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας «νά ἐπικροτῇ πᾶν ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ πράγματι τήν εἰρή-νην (Ρωμ. ιδ’, 19) καί ἀνοίγει τήν ὁδόν πρός τήν δικαιοσύνην, τήν ἀδελφοσύνην, τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν καί τήν ἀμοιβαίαν ἀγάπην μεταξύ ὅλων τῶν τέκνων τοῦ ἑνός οὐρανίου Πατρός, ὡς καί μεταξύ ὅλων τῶν λαῶν τῶν ἀποτελούντων τήν ἑνιαίαν ἀνθρωπίνην οἰκογένειαν».

Τό Ἅγιον Πάσχα εἶναι ὁλόκληρος ὁ πνευματικός πολιτισμός μας, ὁ πυρήν τῆς εὐσεβείας μας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι καί ἡ ἰδική μας Ἀνάστασις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προτύπωσις δέ καί πρόγευσις τῆς «κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως» καί τῆς ἀνακαινίσεως ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας. Κατηυγασμένοι ὑπό τοῦ ὑπερλάμπρου φωτός τοῦ προσώπου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί δοξάζοντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τό ὑπεράγιον ὄνομα Αὐτοῦ, τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, τοῦ ὄντος μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», εὐχόμεθα «Κα-λήν Ἀνάστασιν», πλήρη θείων δωρημάτων ὁλόκληρον τήν πασχάλιον περίοδον καί πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν, ἀναφωνοῦντες τό κοσμοχαρμόσυνον «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!» 

Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα ,βκς´

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα

εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

The post ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ appeared first on Pisidia.

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Πατέρες, Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές,

«Αὕτη ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ!» (Ψαλμ. 117:24). «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, Εἱρμὸς α΄ ᾠδῆς). Πράγματι, ἡ ἡμέρα τοῦ Πάσχα γεμίζει τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση κάθε χρόνο. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀγαλλίαση δὲν πηγάζει ἁπλῶς ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ ἑνὸς μύθου, οὔτε ἑνὸς παρελθόντος γεγονότος, διότι ἡ ἡμέρα τῆς ἀνάστασης εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἕνα παρὸν γεγονὸς ποὺ μᾶς μεταφέρει πρὸς τὸ μέλλον, στὴν μακαριότητα τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἱστορεῖται στὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ αὐτόπτες μάρτυρες, τοὺς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι, ἐπιπλέον, προσήγγισαν τὴν ἱστορικὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στὰ γραπτά τους ὑπό το φῶς τῆς βιωματικῆς τους ἐμπειρίας μετὰ τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, ὅλα τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μᾶς ἑρμηνεύονται καὶ παρουσιάζονται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς συνάντησης μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό, μιὰ συνάντηση ποὺ σηματοδοτεῖ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος. 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καὶ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας της Πισιδίας, ἀξιώθηκε ἐπίσης νὰ συναντήσει τὸν ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς τὴ Δαμασκό (Πρ. 9:4). Ὅπως ἐπισημαίνει, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:17). Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἑπομένως ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀφορᾶ τὸ μέλλον μας, ποὺ ἀφορᾶ τὸν τελικὸ σκοπὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει: «εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται» (Α΄ Κορ. 15:13). Σύμφωνα μὲ αὐτόν, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίζεται ὡς κεφαλὴ τῆς παγκόσμιας ἀνάστασης καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς κακὲς δυνάμεις ὑπὸ τοὺς πόδας του, καταργῶντας τὸν θάνατο γιὰ πάντα. (Α΄ Κορ. 15:23-26, 52-57). Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ παραδοσιακὴ βυζαντινὴ εἰκονογραφία μας παρουσιάζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας, προσωποποιῶντας ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου.

Καὶ ὁ καθένας μας, μέσῳ τοῦ βαπτίσματός του, ἔχει γίνει μάρτυρας καὶ συμμέτοχος στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Παῦλος.: «Ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν; συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ῥωμ. 6:3-4). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνανέωση ποὺ ἔρχεται μέσα μας μέσῳ τοῦ ἁγίου μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος, μέσῳ τῆς προσωπικῆς μας συμμετοχῆς στὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Πάσχα, πρέπει νὰ μεταμορφώσει τὸν τρόπο ζωῆς μας, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.: «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε…ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ…νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ» (Κολ. 3:1-9).

Πράγματι, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἰσάγει τὸν πιστὸ στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ζωῆς μας, καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ μοιραστοῦμε μαζί του τὸ συμπόσιο τῆς Βασιλείας του αὐτὴ τὴ στιγμὴ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Ἀνάστασή Του, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίστηκε καὶ ἔφαγε μὲ τοὺς μαθητές Του, κλῶν τὸν ἄρτον (Λκ. 24:13-35· Ἰω. 21:1-14). Ὁμοίως, οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τονίζουν ὅτι ἡ πρώιμη Ἐκκλησία προέβη σὲ κλάση τοῦ ἄρτου, δηλαδὴ τέλεσε τὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας, «μετὰ χαρᾶς» (Πρ. 2:46) ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ Ἀνάσταση φανέρωσε τὴν νίκη τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν του, ἀναγγέλλοντας ἔτσι τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία.

Ἑπομένως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ὅλοι ἐμεῖς ποὺ βαπτιζόμαστε πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν καρδιά μας τὰ ἴδια συναισθήματα μὲ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Λουκᾶ καὶ Κλεόπα, οἱ ὁποῖοι περπάτησαν μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς Ἐμμαούς: «οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;» (Λκ. 24:32). Εἴθε οἱ καρδιές μας νὰ φλέγονται ἀπὸ χαρὰ γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ στὴ ζωή μας!«Δεῦτε τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος τῆς θείας εὐφροσύνης, ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς ἐγέρσεως, βασιλείας τε Χριστοῦ κοινωνήσωμεν, ὑμνοῦντες αὐτόν, ὡς Θεόν εἰς τοὺς αἰῶνας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, α΄ τροπάριον η΄ ᾠδῆς)· Χριστός Ἀνέστη!

Ἀττάλεια, Πάσχα 2026

+ Ὁ Πισιδίας Ἰώβ

The post Πασχάλιος ἘγκύκλιοςΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ,Ὑπερτίμου καὶ Ἐξάρχου Σίδης καὶ Ἀτταλείας appeared first on Pisidia.

Η ομιλία του με τίτλο «Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἐν τῇ λατρευτικῇ παραδόσει τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων και χριστιανικῶν παραδόσεων» με ιδιαίτερη επιστημονική ανάλυση του Άκαθιστο Ύμνου στα λατινικά και την σλαβική παράδοση.
Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία υπό την ευλογία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου.

The post Ο Μητροπολίτης Πισιδιας στην ημερίδα της επετείου των 1400 χρόνων του Άκαθιστου Ύμνου appeared first on Pisidia.

+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΘΕΟΥ

***

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια ἀναγράφω Σοι ἡ Πόλις Σου, Θεοτόκε!»

Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιε-πείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος. 

Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Πανα-γίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφω-νήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν. Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ». Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της! 

Ἡ Εἰσαγωγὴ τοῦ Κοντακίου, τὸ Προοίμιόν του, ἦτο ἐξ ἀρχῆς τὸ γνωστὸν «Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει…», τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου, ὅπερ φανεροῖ ὅτι ὁ ὅλος ὕμνος προσιδιάζει εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν ἑορτήν, τῆς ὁποίας καὶ σήμερον ἀκόμη ἡ ὅλη Ἀκολουθία τῶν «Χαιρετισμῶν» ἀποτελεῖ ὡραῖον καὶ καλλιανθῆ προεόρτιον καὶ μεθέορτον στέφανον. Ἐν τῇ πορείᾳ, καθιερώθη νέος εἰσαγωγικὸς ὕμνος, τὸ «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια», προκει-μένου νὰ ἐκφρασθῇ ἡ εὐγνώμων τοῦ λαοῦ εὐχαριστία πρὸς Ἐκείνην, «δι’ ἧς ἐγείρονται τρόπαια», «δι’ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι!» 

Ἡ σωτηρία τῆς Πόλεως καὶ τῆς ὅλης Αὐτοκρατορίας ἐκ τῆς δεινῆς ἐχθρικῆς ἐπιδρομῆς Ἀβάρων καὶ Περσῶν, ἀπουσιάζοντος τοῦ Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου μετὰ τοῦ στρατοῦ, ἀγωνιζομένου μακρὰν διὰ τὴν ἐπανάκτησιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ἀπεδόθη δικαίως εἰς τὴν κραταιὰν προστασίαν καὶ βοήθειαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἰς τὴν Ὁποίαν ὁ κτίτωρ Ἰσαπόστολος Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας εἶχεν εὐσεβάστως ἀφιερώσει τὴν Νέαν Ρώμην. Δεχομένη ἡ Θεομήτωρ τὴν ἀπὸ καρδίας ἀδιάλειπτον καὶ ἀγωνιώδη δέησιν κλήρου καὶ λαοῦ, ὄχι μόνον ἀνεπτέρωσε τὸ φρόνημα τῶν ὀλίγων ὑπερασπιστῶν, ἀλλὰ καὶ μέγα θαῦμα εἰργάσατο, τὴν διὰ συστροφῆς θυελλωδῶν ἀνέμων ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν τοῦ στόλου τῶν πολιορκητῶν, κατόπιν τῆς ὁποίας ἐκεῖνοι ἐτράπησαν εἰς ἄτακτον φυγὴν καὶ οὕτως ἐσώθη ἡ Πόλις. Ἀξιοχρέως, λοιπόν, «ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν», ἡ Θεοτοκούπολις ἀνέγραψε τὰ νικητήρια εἰς τὴν Παναγίαν, τὴν ὁποίαν ἔκτοτε ὠνόμασεν «Ὑπέρμαχον Στρατηγόν» της, καὶ ὡς τοιαύτην πάλιν καὶ πολλάκις τὴν ἐπεκαλέσθη κατὰ τὴν πολυκύμαντον τοῦ Γένους ἱστορίαν λαμβάνουσα ἑκάστοτε γλυκεῖαν πεῖραν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς κραταιᾶς Σκέπης Της! 

Ὁ ἱστορικὸς Ναὸς τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου κατὰ παράδοσιν παλαιὰν ἐτελεῖτο ἑβδομαδιαίως ἱερὰ Ἀγρυπνία πρὸς τιμὴν τῆς Θεομήτορος, συχνάκις καὶ μὲ Αὐτοκρα-τορικὴν παρουσίαν, κατὰ τὴν νύκτα της 7^ης Αὐγούστου 626, ἐδέχθη τὰ συρρεύσαντα πλή-θη τοῦ διασωθέντος θεόφρονος λαοῦ, ἐν συγκινήσει πολλῇ καὶ μετὰ δακρύων εὐγνωμοσύ-νης, «ἀπονέμοντα Αὐτῇ τὴν προσκύνησιν» καὶ ψάλλοντα τὸ Κοντάκιον μὲ τὸ νέον πλέον προοίμιον, ὡς ἐποφειλομένην εὐχαριστίαν καὶ χρεωστικὴν δοξολογίαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὴν «τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἔχουσαν», κατὰ τὴν μοῦσαν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, τὴν Ἐλευθερώτριαν καὶ Σώτειρα τῆς Πόλεως καὶ τοῦ ὅλου κράτους! 

Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης, ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος», τὸ περίλαμπρον ἀριστοτέχνημα τοῦτο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποιήσεως, ἀσύγκριτον μνημεῖον τοῦ ἕλληνος λόγου καὶ χρυσο-πλοκώτατον τέχνημα θεοπνεύστου Θεολογίας,  κατέστη ὁ πλέον δημοφιλὴς ὕμνος τῆς λειτουργικῆς ἡμῶν ζωῆς, ἐντρύφημα γλυκύτατον τῶν Χριστιανῶν. Ἔχει μεταφρασθῆ πρὸ πολλοῦ εἰς πολλὰς γλώσσας. Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς τὸν ραψῳδοῦν ἐν κατανύξει. Οἱ Μοναχοὶ τὸν ἀπαγγέλουν καθημερινῶς, οἱ δὲ πιστοὶ πολλάκις καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους. Θεολόγοι ἀναλύουν τὰς ὑψηλὰς δογματικάς του ἀναβάσεις. Φιλολογοῦντες καὶ λογοτεχνοῦντες καταδύονται εἰς τοὺς ὡραίους βυθοὺς τῆς ἐκφραστικῆς του κομψότητος καὶ τοῦ ποιητικοῦ του μεγαλείου. Ποιηταὶ καὶ ζωγράφοι ἐμπνέονται ἀπὸ τὰς φωτεινὰς λυρικάς του ἐκφράσεις. Ἁγιογράφοι ἱστοροῦν ὡραίας εἰκόνας ἐκ τῶν πολυπληθῶν τοῦ περιεχομένου του. Οἱ μύσται τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς τὸν ἐπενδύουν μὲ περίτεχνα ἱερὰ μελίσματα. Ἀλλὰ ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» πάντοτε εἶναι θεοπρεπὴς προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας! Φωνὴ τῆς εὐσεβούσης τῶν Χριστιανῶν καρδίας! Δοξολογία ἐν ταὐτῷ καὶ εὐχαριστία καὶ δέησις καὶ ἱκεσία πρὸς τὸν «δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα», καὶ παραλλήλως πρὸς τὴν ἔχουσαν Μητρικὴν πρὸς τὸν Θεὸν παρρησίαν καὶ πολλαχῶς καὶ πολυτρόπως πάντοτε τὴν κραταιὰν Αὐτῆς βοήθειαν καὶ σκέπην δαψιλεύουσαν εἰς τὸ εὐσεβὲς Γένος τῶν Ὀρθοδόξων. 

Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος καλεῖ κάθε πιστὸν νὰ γρηγορῇ καὶ νὰ παραμένῃ ὀρθὸς καὶ εὐσταλής, ἐν ταπεινώσει καὶ προσευχῇ, ἐνώπιον τῶν μεγάλων προκλήσεων τῆς ἐποχῆς μας, εἰς τὰς δυστήνους ἡμέρας τῶν πολλῶν ἀναταράξεων καὶ πολεμικῶν συρράξεων, τὰς ὁποίας διέρχεται κατ’ αὐτὰς ἡ ἀνθρωπότης. Ἂς δεηθῶμεν ἐκτενῶς, ὅπως ἡ Μήτηρ τῆς «Εἰρήνης τοῦ Θεοῦ», φιλοτιμουμένη ἐκ τῆς ἀπὸ μέρους ὅλων τῶν πιστῶν καὶ ἐν κατανύξει καὶ εὐλαβείᾳ προσευχητικῆς ἀποδόσεως τοῦ «Ἀκαθίστου Ὕμνου» Της, ἐνεργήσῃ καὶ αὖθις ὡς «Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς» παντὸς ἀδικουμένου καὶ κινδυνεύοντος, καὶ ὡς Σκέπη κραταιὰ τῶν ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, βραβεύουσα εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος τὴν ἀληθῆ καὶ «πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» Εἰρήνην τοῦ Υἱοῦ Της!

Ἐν ἔτει σωτηρίῳ ,βκς´, κατὰ μῆνα Μάρτιον (κζ´)

Ἐπινεμήσεως Γ´

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἐν Χριστῷ εὐχέτης.

+ ὁ Χαλκηδόνος Ἐμμανουὴλ ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Καρπάθου καὶ Κάσου Ἀμβρόσιος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Μιλήτου Ἀπόστολος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Προικοννήσου Ἰωσὴφ ἐν Χριστῷ εὐχέτης     

+ ὁ Φιλαδελφείας Μελίτων ἐν Χριστῷ εὐχέτης     

+ ὁ Κολωνείας Ἀθανάσιος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Ἰκονίου Θεόληπτος ἐν Χριστῷ εὐχέτης     

+ ὁ Μπουένος Ἄϊρες Ἰωσὴφ ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Σουηδίας καὶ πάσης Σκανδιναυΐας Κλεόπας ἐν Χριστῷ εὐχέτης

+ ὁ Ἴμβρου καὶ Τενέδου Κύριλλος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Ντένβερ Κωνσταντῖνος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

+ ὁ Ἀγκύρας Γρηγόριος ἐν Χριστῷ εὐχέτης    

The post Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἀπολυθεῖσα ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Βασιλευούσης ἐκ τῆς πολιορκίας τῶν Ἀβάρων καὶ τῶν Περσῶν appeared first on Pisidia.

Η ιερά ακολουθία του Αγίου Λεοντίου της Αττάλειας πιθανότατα συντάχθηκε από τον Σεραφείμ Κυκκώτη, τον Ατταλιώτη, Μητροπολίτη Αγκύρας τον 18ο αιώνα. Μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Λεόντιο υπήρχε κάποτε στην Αττάλεια, αλλά καταστράφηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του 1895. Ένα παρεκκλήσι αφιερώθηκε στη μνήμη του στο ισόγειο του Παρθεναγωγείου της Αττάλειας, όπου φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα του αγίου, τα οποία μυρόβλυσαν, μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών. Επιπλέον, τα ερείπια ενός μοναστηριού του 9ου αιώνα, που εγκαταλείφθηκε τον 13ο αιώνα, έχουν ανακαλυφθεί στα βουνά κοντά στη λίμνη Δοϊράν (Doyran), 15 χλμ. από την Αττάλεια, αναμφίβολα το μέρος όπου ο άγιος ασκήτευε. Είθε να μας προστατεύει και να πρεσβεύει για εμάς!

Βίος του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Λεοντίου του Μυροβλύτου, ο οποίος ασκήτευσε στο Όρος Κοντοβάκιον στην περιοχή της Αττάλειας

Με καταγωγή από την Αθήνα, τον 9ο αιώνα, ο πατέρας ημών Λεόντιος εμπιστεύτηκε σε νεαρή ηλικία από τους γονείς του στον παππού του, ο οποίος είχε χτίσει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αρχάγγελο Μιχαήλ. Εκεί το αγόρι περνούσε όλο του τον χρόνο, μαθαίνοντας απέξω τα ιερά βιβλία και τις ακολουθίες της Εκκλησίας. Όταν έφτασε στην ηλικία των είκοσι ετών, υιοθετήθηκε από τον τοπικό άρχοντα, ο οποίος είχε παρατηρήσει τις αρετές του και διέταξε να χειροτονηθεί ιερέας, παρά την απροθυμία του. Λίγο αργότερα, ο Λεόντιος απαρνήθηκε απότομα τους γονείς του, τα υπάρχοντά του και το πολλά υποσχόμενο μέλλον που του είχε ετοιμαστεί, για να σηκώσει τον Σταυρό. Αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σε έναν φημισμένο ασκητή, τον Νικόλαο, ο οποίος ζούσε στην περιοχή των Αθηνών. Αφού ντύθηκε με τον αγίο αγγελικό σχήμα και διδάχθηκε για ένα χρόνο τους κανόνες της μοναστικής ζωής, αποχαιρέτησε τον πνευματικό του πατέρα για να πάει σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους με έναν από τους αδελφούς ονόματι Κλήμη. Καθώς του έδινε την ευλογία του, ο Νικόλαος του είπε: «Να ξέρεις, γιε μου, ότι το Άγιο Πνεύμα σε έχει εκλέξει να είσαι ο ποιμένας της πόλης της Αττάλειας».

Μόλις έφτασαν στην Παλαιστίνη, αφού προσκύνησαν τους Αγίους Τόπους, οι δύο νεαροί μοναχοί πήγαν στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου και τέθηκαν υπό την καθοδήγηση ενός σεβάσμιου ασκητή ονόματι Βαρνάβα, ο οποίος είχε φτάσει στο απόγειο της αρετής. Όταν ο Λεόντιος πήγε μια μέρα στο Όρος των Ελαιών με τον Βαρνάβα, είδε, σαν δεύτερος προφήτης Ησαΐας, τον Κύριο να κάθεται στον θρόνο της δόξας του, περιτριγυρισμένο από μυριάδες αγγέλους που έψαλλαν: «Σώσον, Κύριε, τον λαό σου και ευλόγησον την κληρονομιά σου…» Στη Βηθλεέμ, έβλεπε επανειλημμένα το λαμπερό αστέρι που έλαμπε πάνω από το σπήλαιο και, ως αποτέλεσμα αυτών των οραμάτων, απέκτησε τη δύναμη να κάνει θαύματα και να εκδιώκει δαίμονες.

Αναγκασμένος να εγκαταλείψει την Παλαιστίνη, η οποία καταπιέζονταν από βαρβάρους, ο Λεόντιος ξεκίνησε το δρόμο της εξορίας με τον πνευματικό του πατέρα και τρεις άλλους συναδέλφους. Μετά από ένα μακρύ και επίπονο ταξίδι, έφτασαν στην Αττάλεια, της οποίας οι κάτοικοι ζούσαν ανήθικα, σαν άγρια θηρία, χωρίς φόβο Θεού στις καρδιές τους. Αλλά από την ημέρα που ο άγιος μοναχός άρχισε να κηρύττει τη μετάνοια, υποστηρίζοντας τα λόγια του με εντυπωσιακά θαύματα, οι άνθρωποι της περιοχής άρχισαν να αλλάζουν τον τρόπο ζωής τους και όλοι όσοι δεν ήταν Χριστιανοί σύντομα βαφτίστηκαν από τον άγιο.

Αφού ολοκλήρωσε αυτό το ιεραποστολικό έργο, ο Άγιος Λεόντιος αποσύρθηκε στο όρος Κοντοβάκιον, το οποίο δεν ήταν μακριά από την πόλη. Από αυτό το άνυδρο μέρος, εκτεθειμένο στη σκληρότητα του χειμώνα και στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, έκανε πόλο έλξης για όλους όσους αναζητούσαν τον Θεό. Οι μαθητές του έγιναν τόσο πολλοί που αναγκάστηκε να χτίσει επτά εκκλησίες, πολλά κελιά και μεγάλους ξενώνες για να φιλοξενήσει τους προσκυνητές. Ο άγιος παρείχε στους μαθητές του όλα όσα χρειάζονταν για την επιβίωσή τους και ήταν σε όλα δάσκαλός τους, σύμβουλός τους και πατέρας τους. Σύμφωνα με την προφητεία του Νικολάου, έγινε για ολόκληρη την περιοχή η ζωντανή εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μόνο με την προσευχή του, έσωσε την πόλη της Αττάλειας από πλημμύρες, απώθησε εισβολείς, διέσωσε πλοία σε κίνδυνο και θεράπευσε πολλούς ασθενείς. Κοιμήθηκε εν ειρήνη 22 Φεβρουαρίου και, μετά τον θάνατό του, συνέχισε να σκορπίζει το θείο έλεος μέσω του αγίου μύρου που έρεε από τα ιερά λείψανά του, μαρτυρώντας έτσι ότι είχε αποκτήσει την εύνοια του Θεού για την αιωνιότητα.Η Αττάλεια τιμά τη μνήμη του Πολιούχου της

The post Η Αττάλεια τιμά τη μνήμη του Πολιούχου της appeared first on Pisidia.

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,

ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,

ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

* * *

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἔμπλεοι ἱερᾶς συγκινήσεως, εἰσερχόμεθα καί ἐφέτος, Θείᾳ εὐδοκίᾳ, εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, εἰς τό στάδιον τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, τόν καιρόν τῆς νηστείας καί τῆς μετανοίας, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς προσευχῆς, τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καί τῆς φιλαδελφίας, μέ τά ὄμματα τῆς καρδίας ἐστραμμένα πρός τόν ζωηφόρον Σταυρόν τοῦ Κυρίου, τόν ὁδηγοῦντα πάντας ἡμᾶς πρός τό Ἅγιον Πάσχα, τό διανοῖγον τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων τάς πύλας τοῦ Παραδείσου.

Ἡ ἀρχομένη εὐλογημένη περίοδος εἶναι εὐκαιρία διά νά συνειδητοποιήσωμεν ἐκ νέου τήν ἀλήθειαν τῆς κατά Χριστόν ἀσκήσεως καί τήν ἄρρηκτον σύνδεσίν της μέ τήν εὐχαριστιακήν πραγμάτωσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί διαστάσεις της καταυγάζεται ἀπό τό φῶς καί τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως. Τό πνεῦμα τοῦ ἀσκητισμοῦ οὐδόλως ἀποτελεῖ παρείσακτον στοιχεῖον εἰς τόν Χριστιανισμόν, οὔτε εἶναι ἀποτέλεσμα ἐπιρροῆς ἐξωεκκλησιαστικῶν δυαλιστικῶν ἰδεολογημάτων. Ἄσκησις εἶναι μία ἄλλη λέξις διά τόν χαρακτηρισμόν τῆς χριστιανικῆς ὑπάρξεως, συνδέουσα αὐτήν μέ τήν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τήν Θείαν πρόνοιαν, μέ τήν ἀνεξάντλητον πνευματικήν εὐφροσύνην τῆς ἀφιερωμένης εἰς τόν Χριστόν ζωῆς, μέ τήν αὐθυπέρβασιν καί τήν αὐτοπροσφοράν, τήν φιλάνθρωπον ἀγάπην, τόν σεβασμόν πρός τήν κτίσιν πᾶσαν. 

Ἡ ἄσκησις δέν εἶναι ὑπόθεσις αὐτοβούλων ἐπιλογῶν καί ὑποκειμενικῶν ἰδιαιτερο-τήτων, ἀλλά ὑποταγή εἰς τόν κανόνα καί τήν «καθολικήν πεῖραν» τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ, ὡς ἔχει λεχθῆ, «ἐκκλησιαστικόν», ὄχι «ἀτομικόν», γεγονός. Ἡ ἐν Ἐκκλησίᾳ ζωή εἶναι ἀδιαί-ρετος. Μετάνοια, προσευχή, ταπεινοφροσύνη, συγχωρητικότης, νηστεία, ἔργα εὐποιΐας, εἶναι ἀλληλένδετα καί ἀλληλοπεριχωρούμενα. Δέν ὑπάρχει εἰς τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν ἄσκησις ὡς αὐτοσκοπός, ἡ ὁποία πάντοτε ὁδηγεῖ εἰς ὑπερεκτίμησιν τῆς ἀτομικῆς προσπαθείας καί τροφοδοτεῖ τάσεις αὐτοδικαιώσεως. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι ὁ κατάλληλος χρόνος διά τήν βίωσιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς τόπου καί τρόπου ἀποκαλύψεως τῶν δωρεῶν τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, πάντοτε ὡς πρόγευσις τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὡς τοῦ ἀκρογωνιαίου λίθου τῆς πίστεως ἡμῶν καί τοῦ ὁλοφώτου ὁρίζοντος τῆς «ἐν ἡμῖν ἐλπίδος». Θεοκινήτως ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ κατά τό Σάββατον τῆς Τυροφάγου τήν πανίερον μνήμην τῶν ἐν ἀσκήσει λαμψάντων Ἁγίων ἀνδρῶν καί γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἀρωγοί καί συνοδοιπόροι τῶν πιστῶν εἰς τόν δόλιχον τῆς ἀσκήσεως. Εἰς τό στάδιον τῶν πνευματικῶν ἀγωνισμάτων ἔχομεν εὐδοκοῦντα τόν ἐν Τριάδι Θεόν, σκέπην τήν Παναγίαν Θεομήτορα καί Μητέρα πάν-των ἡμῶν, καί πρεσβευτάς τούς Ἁγίους καί τούς μάρτυρας τῆς πίστεως. 

Ὁ ὑγιής χριστιανικός ἀσκητισμός εἶναι συμμετοχή τοῦ ὅλου ἀνθρώπου, ὡς πνευμα-τικῆς, ψυχικῆς καί σωματικῆς ἑνότητος, εἰς τήν ἐν Χριστῷ ζωήν, ἄνευ ὑποτιμήσεως τῆς ὕλης καί τοῦ σώματος καί ἄνευ μανιχαϊζούσης συρρικνώσεως τῆς πνευματικότητος. Ὡς ἔχει γραφῆ, ἡ χριστιανική ἄσκησις εἶναι ἐν τέλει «ἀγώνας ὄχι κατά ἀλλά ὑπέρ τοῦ σώματος», συμφώνως καί πρός τό τοῦ Γεροντικοῦ: «Ἡμεῖς οὐκ ἐδιδάχθημεν σωματοκτόνοι, ἀλλά παθο-κτόνοι».

Ἀτυχῶς καί ἀστόχως, ὁ χριστιανικός ἀσκητισμός ἐχαρακτηρίσθη ἀπό συγχρόνους διανοητάς ὡς ἄρνησις τῆς χαρᾶς τῆς ζωῆς καί ὡς περιστολή τῆς ἀνθρωπίνης δημιουργι-κότητος. Οὐδέν ἀναληθέστερον τούτου! Ἡ ἄσκησις, ὡς ἀπαλλαγή ἀπό τό ἔχειν καί τήν προσκόλλησιν εἰς τήν κατοχήν πραγμάτων καί, κατ᾿ ἐξοχήν, ὡς ἀπελευθέρωσις ἀπό τό ἐγώ, ἀπό τό «ζητεῖν τά ἑαυτοῦ», ἀπό τό «ἔχειν τοῦ εἶναι μας», εἶναι πηγή καί ἔκφρασις γνησίας ἐλευθερίας. Τί ἀληθέστερον ἀπό τήν ἔξοδον ἐκ τῆς εἱρκτῆς τοῦ «ἀτομικοῦ δικαιώματος» καί ἀπό τήν ἀνοικτοσύνην καί τήν ἀγάπην πρός τόν συνάνθρωπον, ἀπό τήν ἐσωτερικήν «καλήν ἀλλοίωσιν» καί τήν σταθερότητα εἰς τήν ἐφαρμογήν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Τί δημιουργικώ-τερον τῆς νηστείας, ὅταν αὐτή εἶναι ὁλιστική στάσις ζωῆς καί ἐκφράζῃ τό ἀσκητικόν καί εὐχαριστιακόν πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν εἶναι «κοινόν ἄθλημα» καί ὄχι ἀτομικόν ἀγώ-νισμα; Τί ὑπαρξιακῶς συγκλονιστικώτερον ἀπό τήν μετάνοιαν, τήν ἐσωτερικήν μεταστροφήν, ὡς ζωτικήν κατεύθυνσιν πρός τήν ἀλήθειαν, τήν ἐκ νέου ἀνακάλυψιν τῆς δυνάμεως τῆς Θείας Χάριτος, τοῦ βάθους τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί τῆς ἐλπίδος ζωῆς αἰωνίου; Εἶναι ἐντυπωσιακόν τό γεγονός ὅτι, ὅταν ἀντικατεστάθη ὁ πρωτοχριστιανικός χαρακτήρ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ὡς περιόδου προετοιμασίας διά τό Ἅγιον Βάπτισμα εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τό «ἦθος τῆς μετανοίας», παρέμεινεν ἡ βίωσις αὐτῆς ὡς «δευτέρου βαπτίσματος». Διά τόν λόγον αὐτόν, ἡ περίοδος τῆς νηστείας καί τῆς μετανοίας δέν εἶναι σκυθρωπή. Ἡ ὑμνολογία μας ὁμιλεῖ διά τό «ἔαρ τῆς νηστείας» καί ἡ Θεολογία ἀποκαλεῖ τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν «πνευματικήν ἄνοιξιν» καί «περίοδον χαρᾶς καί φωτός». Ὅλα αὐτά ἀποκτοῦν ἰδιαιτέραν ἐπικαιρότητα καί ἀξίαν ἐνώπιον τῆς συγχρόνου ἀνθρωπολογικῆς συγχύσεως καί τῶν, πολιτισμικῆς προελεύσεως, νέων ἀλλοτριώσεων.

Μέ αὐτά τά αἰσθήματα καί τάς σκέψεις, ὑπενθυμίζοντες τοῖς ἐν ἁπάσῃ τῇ δεσποτείᾳ Κυρίου τέκνοις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας ὅτι, κατά τήν ἡμέραν τοῦ Ἀκα-θίστου Ὕμνου θά κορυφωθοῦν οἱ ἑορτασμοί ἐπί τῇ συμπληρώσει 1400 ἐτῶν ἀπό τοῦ ἔτους 626, ὅτε, πρός ἔκφρασιν εὐγνωμοσύνης πρός τήν Θεοτόκον διά τήν διάσωσιν τῆς Κωνσταντινου-πόλεως ἀπό ἐπικίνδυνον πολιορκίαν, ἐψάλη «ὀρθοστάδην» εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Βλαχερ-νῶν ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, εὐχόμεθα πρός πάντας ὑμᾶς εὔδρομον τό στάδιον τῆς νηστείας, ἐν ἀσκήσει καί ὑπομονῇ, ἐν εὐχαριστίᾳ καί δοξολογίᾳ. Εἴθε, ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ καί ἁγιαζό-μενοι ἐν Κυρίῳ, νά βαδίσωμεν τήν ὁδόν πρός τήν πεπληρωμένην χαράν τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως Αὐτοῦ. 

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ͵βκςʹ

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

The post ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ appeared first on Pisidia.

Την επομένη μετέβη στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου,το Σεβασμιώτατο υπεδέχθη εγκάρδια και έτυχε θερμής υποδοχής της Μονής από τον Άγιο Καθηγούμενο Γέροντα Εφραίμ και την Αδελφότητα. Ο Καθηγούμενος της Ι.Μ.Μ Βατοπαιδίου, Γέρων Εφραίμ, μέσα στην Τράπεζα ενώπιον της αδελφότητος και εκατοντάδων προσκυνητών από διάφορα μέρη του κόσμου αναφέρθηκε στον μακαριστό μητροπολίτη Πισιδίας κ. Σωτήριο Τράμπα για το ζήλο και την αφοσίωσή του για το ιεραποστολικό έργο που συνεχίζεται στην Ιερά Μητρόπολη Πισιδίας.

Την τρίτη μέρα ο Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ μετέβη στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας όπου έλαβε χώρα η υποδοχή από τον Αγίο Καθηγουμένο της Μονής Αρχιμανδρίτη Ελισαίου και την Αδελφότητα της Ιεράς Μονής. Ο Σεβασμιώτατος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας της απόδοσης της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου. Εκεί ολοκληρώθηκε η τριήμερη προσκυνηματική επίσκεψή του.

The post Ο Μητροπολίτης Πισιδίας στο Άγιο Όρος  appeared first on Pisidia.