Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Εὐδοκιάδος κ.Ἀμβρόσιε,

Εὐλαβέστατοι Κληρικοί,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες ὀφφικιάλιοι,

Εὐλογημένα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας!

Λύων κάθε λύπην τῆς θορυβώδους, ὀχληρᾶς καὶ ἐπιπό-νου καθημερινότητος τῶν ποικίλων περιστάσεων τοῦ βίου, ὁ Ἅγιος Ἀλύπιος μᾶς συνεκάλεσε σήμερον εἰς ἑόρτιον εὐφρο-σύνην εἰς τὸν μικρὸν μέν, ἀλλὰ μέγαν εἰς χάριν καὶ ἱστορίαν ναόν του τοῦτον τῆς Ἀτταλείας, μὲ τὴν εὐκαιρίαν τόσον τῆς συνήθους ἐτησίας πανηγύρεως τῆς ἐν Κυρίῳ κοιμήσεως καὶ τελειώσεώς του, ὅσον καὶ τῆς συμπληρώσεως ἑκατὸν ὀγδοή-κοντα ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἀποπερατώσεως καὶ τοῦ πρώτου ἐγκαινισμοῦ τοῦ ναοῦ του. 

Ὁ Ἅγιος Ἀλύπιος, Ἅγιος τοῦ ΣΤ΄ αἰῶνος, Παφλαγὼν εἰς τὴν καταγωγήν, εὐτύχησε νὰ γεννηθῇ ἐπὶ Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ μικρὸ παιδὶ τὸν ἐγαλούχησαν μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως καὶ τῆς θεοσεβείας καὶ τὸν ὡδήγησαν εἰς τὸν δρόμον τῆς χριστια-νικῆς ἀρετῆς. Ἀγάπησε τὸν Χριστὸν μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς του, ἀπέκτησεν ἐλεήμονα καρδίαν καὶ ἐφρόν-τισεν ἀπὸ ἐνωρὶς νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ βάρη τοῦ ὑλικοῦ πλούτου, μοιράζοντας τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματά του εἰς τοὺς πτωχούς. Ἐχειροτονήθη Διάκονος καὶ ὑπηρέτησεν ὡς οἰκονόμος τοῦ Ἐπισκόπου Ἀδριανουπόλεως τῆς Παφλαγο-νίας. Καθημερινῶς ἐλάμπρυνε τὴν διακονίαν του μὲ τὴν ἀρετὴν καὶ τὰ ἀγαθὰ ἔργα του, γινόμενος τύπος καὶ ὑπογραμμὸς τῶν πιστῶν, λαϊκῶν καὶ κληρικῶν. Ἀνέγνωσεν ὅμως εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν τὴν θείαν προτροπήν: «Υἱέ, δός μοι σὴν καρδίαν» καὶ ἄναψε μέσα του ζωηρὰ φλόγα ἐπιθυμίας νὰ ἀφιερωθῇ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν Θεὸ καὶ νὰ ζήσῃ ὡς Μοναχὸς μίαν ἡσυχαστικὴν ζωὴν ἀνωτέρας πνευ-ματικότητος, μακρὰν ἀπὸ τὰς συνήθεις ἀνθρωπίνας βιοτικὰς μερίμνας καὶ τοὺς συναφεῖς περισπασμούς. Καὶ ἀφοῦ ἔλαβε τὴν εὐχὴν τῆς εὐσεβοῦς μητέρας του ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν πατρικὴν οἰκίαν καὶ εὑρῆκε τόπον κατάλληλον εἰς τὰ πέριξ τῆς Ἀδριανουπόλεως, ὅπου ἐγκατεστάθη εἰς ἕνα ἐρημωμένον εἰδωλεῖον, καταστήσας κατοικίαν του ἕνα στῦλον ἐπὶ τοῦ ὁποίου εὑρίσκετο δαιμονικὸν ἄγαλμα. Ἀφοῦ ἐκρήμνισε τὸ ἄγαλμα καὶ ἔπηξε εἰς τὴν θέσιν του τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἔμεινεν ἐκεῖ, ἐπάνω εἰς τὸν κίονα, παλαίων ἡμέραν καὶ νύκτα, χειμῶνας καὶ καλοκαίρια, μὲ καύσωνα καὶ μὲ ψῦχος, μὲ ἀνέμους καὶ χιόνια, ὄρθιος ἐπὶ τὸ πλεῖστον, προσευχόμενος ἀδιαλείπτως, ἐν ἀγρυπνίαις καὶ διαρκεῖ αὐστηροτάτῃ νηστείᾳ, ἐπὶ ἕξ καὶ πλέον δεκαετίας. Ἐκεῖ ἔλαμψεν ἡ ἰώβειος ὑπομονὴ καὶ καρτερία του, ἡ μαρτυρικὴ ἀνδρεία καὶ τὸ ἀσκητικὸν μεγαλεῖον του. Ἐθυσίασεν ἐντελῶς τὴν σωματικήν του ὑγείαν καὶ οἱανδήποτε ἀνθρωπίνην ἄνεσιν καὶ παρηγορίαν, ἀπὸ ὑπερβολὴν ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστόν. Αὐτὸ ποὺ ἐκανε οἱ ὀρθολογισταὶ θὰ τὸ ἐχαρακτήριζαν ὡς παραφροσύνην. Ὅμως ὁ Χριστὸς τὸ ἐδέχθη ὡς ἑκούσιον μαρτύριον ὑπὲρ τοῦ ὀνόματός Του, καὶ ἔδωσε εἰς τὸν φιλότιμον ἀσκητὴν πλούσια χαρίσματα. Ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ στύλου του ἐδίδασκε τοὺς Χριστιανούς, ἐστήριζε τὴν Ἐκκλησίαν, ἐθεράπευε βαρύτατες ἀσθένειες, ἐξεδίωκεν ἀκάθαρτα πνεύματα, ἐθαυματούργει πολυτρόπως, ἐξέπεμπε φῶς ἁγιασμοῦ καὶ ἄρωμα σωτηρίας. Ἦταν μία ζῶσα διαρκὴς θυσία πρὸς χάριν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐξακτίνωνε πλουσίαν τὴν Θείαν Χάριν εἰς τοὺς πλησίον καὶ εἰς τοὺς μακράν. Πολλοὶ προσῆλθαν νὰ μονάσουν ὡς μαθηταί του ἀσκηταί, γύρω ἀπὸ τὸν κίονά του. Δύο ἀδελφότητες, μία γυναικεία καὶ μία ἀνδρικὴ συνεκρο-τήθησαν. Εἰς τὴν πρώτην μετέσχε καὶ ἡ εὐσεβὴς μητέρα του, ἡ ὁποία συνηγωνίζετο εἰς τὴν ἀρετὴν τὸν υἱόν της. Ὁ Ἀλύπιος, ποὺ ἐξωτερικῶς ἦτο ἕνα ἀραχνῶδες σωματικὸν ἐρείπιον, ἔγινε ἕνας πανύψηλος γρανιτώδης στύλος τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς! Οἱ Χριστιανοὶ τὸν ἀγάπησαν, τὸν ἐσεβάσθησαν καὶ τὸν ἐτίμησαν ὡς Ἅγιον ἀκόμη καὶ ἐν ζωῇ! Ἐπὶ αἰῶνας ἡ φήμη του συνεκίνει τοὺς πιστούς, ὥστε καὶ ἐδῶ, νὰ ἀνεγερθῇ ὁ σεβάσμιος τοῦτος ναὸς πρὸς τιμήν του ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς Ἀτταλειώτας, πρὸ ἑκατὸν ὀγδοήκοντα ἐτῶν, τότε ἀκριβῶς ποὺ ἐκτίζετο εἰς τὴν Χάλκην ἡ σεβασμία Θεολογική μας Σχολή, ἡ δυστυχῶς ἀκόμη ἀκουσίως κλειστή. Ἐθεμελιώθη τὴν 1^ην Αὐγούστου 1843 καὶ ἀπεπερα-τώθη τὴν 7^ην Μαΐου 1844. Αἰωνία καὶ ἐν εὐλογίαις νὰ εἶναι ἡ μνήμη τῶν εὐσεβῶν κτητόρων. 

Ὁ ναὸς μετὰ ἀπὸ ὀγδοήκοντα ἔτη, συνεπείᾳ τῆς ἐπελθούσης συμφορᾶς, ἐσίγησε καὶ ἔπαυσε λειτουργού-μενος, ἐπὶ ὀγδοήκοντα ἐπίσης ὁλόκληρα ἔτη! Ἀλλά, ἡ πανσθενὴς δεξιὰ τοῦ Θεοῦ ἐθαυματούργησεν ἐντυπωσια-κῶς τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ ἰδού, ἀνοικτὸς καὶ πάλιν ὁ οἶκος τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου, ριζικῶς ἀνακαινισμένος καὶ κατὰ πάντα εὐπρεπής, στεγάζει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἀτταλείας καὶ τὴν λογικὴν λατρείαν των καὶ συνδέει ἁγιαστικῶς τὸ νῦν μὲ τὸ τότε καὶ μὲ τὸ αἰώνιον, τοὺς ζῶντας μὲ τοὺς κεκοιμημένους καὶ ὅσους πρόκειται νὰ γεννηθοῦν, τοὺς ἤδη ἐνταῦθα μὲ τοὺς ἐντεῦθεν πρὸ ἑνὸς αἰῶνος ἐκριζωθέντας, τὴν γῆν μὲ τὸν οὐρανόν! Αἰωνία καὶ ἁγία ἡ μνήμη τοῦ πολλὰ μοχθήσαντος διὰ τὴν ἀνάστασιν τῆς πεπτωκυΐας σκηνῆς τῆς Πισιδίας καὶ τὴν ἀνάκτησιν καὶ ἀναστήλωσιν καὶ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τούτου ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πισιδίας κυροῦ Σωτηρίου, τοῦ ἱεραποστόλου τῆς Κορέας! Εἰς ἡλικίαν γεροντικήν, μὲ ζῆλον νεανικόν, εἰργάσθη φιλοτίμως καὶ ἐδῶ εἰς τὴν ἀρχαίαν αὐτὴν κοιτίδα τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, τὴν καθοδήγησιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλη-σίας καὶ τὴν συνδρομὴν πολλῶν ἀνθρώπων, ἡμετέρων καὶ θύραθεν, ἐγένετο ὁ ὑπηρέτης τοῦ θαύματος ποὺ ζῶμεν σήμερον. Εἴθε, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας Πισιδιωτίσσης, τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Πισιδίας, Σίδης καὶ Ἀτταλείας, μὲ πρῶτον τὸν κορυφαῖον Ἀπόστολον Παῦλον, νὰ ἔχῃ πλούσιον τὸν μισθὸν τῶν κόπων καὶ ἀγώνων του παρὰ Κυρίου εἰς τὴν Χώραν τῶν Ζώντων!

Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἀπαύστως ἀγρυπνεῖ καὶ μεριμνᾷ ἐν ἀγάπῃ πολλῆ καὶ διὰ τὴν Θεόσωστον Μητρόπολιν Πισιδίας, ὅπως δι’ ὅλα τὰ τέκνα της. Ἤδη τὴν σκυτάλην τῆς διαποιμάνσεως τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν εὐθύνην τῆς εὐσταθείας καὶ αὐξήσεως αὐτῆς ἔχει ἀπὸ διετίας ἐμπι-στευθῇ εἰς τὰς ἀξίας χεῖρας τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ, διαπρεποῦς ἀκαδημαϊκοῦ καὶ ἐμπείρου Ἱεράρχου, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὸν Θεοφιλέστατον Βοηθόν του Ἐπίσκοπον κ. Ἀμβρόσιον, δόκιμον καὶ αὐτὸν καὶ ἀφωσιω-μένον ἐργάτην τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τοὺς καλοὺς συνεργάτας των Πρεσβυτέρους, διακονοῦν εὐόρκως καὶ θυσιαστικῶς τὸ πολυεθνικὸν καὶ πολύγλωσσον χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς εὐλογημένης ταύτης Ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Θρόνου. Καὶ ἀσφαλῶς, ὅπως ὁ φωτιστὴς τοῦ τόπου Ἀπόστο-λος Παῦλος τονίζει,  «ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην», συνεπῶς καὶ οὔτε Ρῶσος, οὔτε Οὐκρανός, οὔτε Γεωργιανός, οὔτε Σέρβος, οὔτε Ρουμᾶνος, οὔτε ἄλλος τις, «πάντες γὰρ εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ὅλοι οἱ εὐλογημένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τῆς Ἀτταλείας, ἀνεξαρ-τήτως ἐθνικῆς καταγωγῆς καὶ γλωσσικῆς ἐκφράσεως, εἶσθε, ἀγαπητοί, μία ποίμνη Χριστοῦ, ὑπὸ ἕνα ποιμένα καὶ Ἐπίσκοπον, ἕν σῶμα, μία ψυχή, μία ἐκκλησιαστικὴ κοινότης καὶ παρουσία. Μακρὰν ἀπὸ σᾶς ὁ πειρασμὸς ἐθνοφυλε-τικῶν διακρίσεων, οἱ ὁποῖες διασποῦν καὶ σχίζουν τὴν Ἐκκλησίαν! Εἶσθε μικρὸν ποίμνιον, ἐν μέσῳ μὴ χριστιανικοῦ περιβάλλοντος. Μικρὰ ζύμη. Ἀγωνισθῆτε μαζὶ μὲ τὸν Ποιμενάρχην σας, τὸν Ἐπίσκοπον καὶ τοὺς Ἱερεῖς σας, νὰ δίδετε καθημερινῶς πρὸς πάντας καλὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Νὰ ἁγιάζεσθε λειτουργικῶς, ὅσον τακτικώτερον καὶ πυκνότερον δύνασθε, εἰς τὸν πλήρη θείας Χάριτος ναόν σας τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου, καὶ νὰ ζῆτε τὸ ὑπερφυὲς Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας. Γνωρίζομεν ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται ἐδῶ καθημερινῶς. Αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα εὐλογία διὰ ἐσᾶς καὶ τὸν τόπον. Ὁ Κύριος καὶ ἡ Θεοτόκος καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας θὰ χαίρωνται νὰ σᾶς βλέπουν συνερχομένους ἀδελφικῶς καὶ εἰρηνικῶς εἰς τὴν κοινὴν καὶ λογικὴν λατρείαν. Θὰ χαίρωνται νὰ αἰσθάνωνται ὅτι «μυρίζετε λιβάνι», κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον. Μὴ λησμονεῖτε ὅτι ἐδῶ εἶσθε ὅπως τὸ «ἅλας τῆς γῆς» καὶ «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη». Ὀφείλετε νὰ εἶσθε φωτεινὸν παράδειγμα ἤθους καὶ ἀρετῆς, ἐργάται καλῶν καὶ ἁγίων ἔργων ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἀγάπης, ὥστε βλέποντες τὴν ὁδὸν καὶ τὸν τρόπον σας νὰ παραδειγ-ματίζωνται καὶ οἱ θύραθεν καὶ νὰ δοξάζεται ἔτσι τὸ πανάγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Ἐπὶ τῆ εὐκαιρίᾳ ἐκφράζομεν θερμὰς καὶ εὐγνώμονας εὐχαριστίας πρὸς τὰς ἐντίμους Κρατικὰς καὶ Δημοτικὰς Ἀρχὰς τῆς πόλεως καὶ τῆς περιοχῆς διὰ τὴν δυνατότητα ποὺ μᾶς ἔδωσαν νὰ ἀναστηλώσωμεν τὸν Ναὸν καὶ νὰ εἶναι σήμερον ἕνα φωτεινὸν σημεῖον Πολιτισμοῦ καὶ θρησκευ-τικῆς λατρείας, ἕνας τόπος εἰρήνης καὶ καταλλαγῆς. Ἡ εὐμενὴς στάσις των τιμᾶ τὴν σύγχρονον Τουρκίαν!

Δοξολογοῦντες τὸν ἐν Τριάδι Πανάγιον Θεὸν διὰ τὴν θαυμαστὴν περὶ τὴν τοπικὴν τῆς Πισιδίας Ἐκκλησίαν ἐνέρ-γειάν Του καὶ διὰ τὸ θαῦμα τῆς μετὰ τόσας δεκαετίας ἀναστάσεως τῆς πεπτωκυΐας σκηνῆς τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου τοῦ Κιονίτου, καὶ παρακαλοῦντες Τον ἐκτενῶς νὰ καταπέμψῃ τὴν εἰρήνην Του εἰς τὸν ταραγμένον καὶ σπαρασσόμενον ἐν πολέμοις κόσμον μας, εὐλογοῦμεν πατρικῶς Κλῆρον καὶ πιστὸν Λαὸν καὶ εὐχόμεθα ἀπρόσκοπτον καὶ ἐπ’ ἄπειρον τὴν λειτουργίαν τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, καὶ ἀέναον τὴν ἐν Χριστῶ πρόοδον καὶ προκοπὴν τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος!  

Εὐχόμεθα νὰ ἑορτάσετε ὅλοι εὐφροσύνως τὰ Ἅγια Χριστούγεννα, νὰ οἰκειωθῆτε τὴν Χάριν καὶ τὴν χαρὰν τοῦ ἐρχομένου ἵνα σαρκωθῇ δι’ ἡμᾶς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ! Ὁ Ἅγιος Ἀλύπιος, μαζὶ μὲ τοὺς συνεορτάζοντας Ἅγιον Στυλιανὸν καὶ Ἅγιον Νίκωνα τὸν Μετανοεῖτε, ἄς μᾶς συνοδεύουν ὅλους εἰς τὴν πρὸς τὴν Βηθλεὲμ μυστικὴν ἱερὰν πορείαν μας! Ἀμήν.

The post Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου ἐπί τῇ συμπληρώσει 180 ἐτῶν ἀπὸ τοῦ ἐγκαινιασμοῦ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου Ἀτταλείας appeared first on Pisidia.

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ἐν συγκινήσει βαθείᾳ ὅλοι μας, ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ Βοηθός Ἐπίσκοπος, ὁ ἱερός κλῆρος καί ὁ περιούσιος λαός, τά πνευματικά Σας τέκνα, δεχόμεθα τήν σεπτήν Πατριαρχικήν εὐλογίαν Σας, διά τοῦ καθαγιασμοῦ τό δεύτερον τοῦ Ἰεροῦ τούτου ἐνδιαιτήματος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ κτῆμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί ἕδραν τοῦ Ἐπισκόπου, ἀποκτηθέν κατά τό ἔτος 2018, χάρις εἰς τάς πολλάς προσπαθείας τοῦ σοφοῦ προκατόχου μου Σωτηρίου. Σήμερον προσήλθατε εἰς «θύραν ἀνεωγμένην», ἡ ὁποία ἀνεκαινίσθη καί θά χρησιμοποιῆται ὡς ἕδρα τοῦ Ἐπισκόπου, καί δι’ἄλλας ἐκκλησιαστικάς ἀποκλειστικῶς χρήσεις.

Τόν ποιμαντορικόν, ἐκκλησιαστικόν καί ἱεραποστολικόν ἔργον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας συνεχίζεται ἐν εὐλογίαις πολλαῖς∙ τό κτίριον δέ τοῦτο θά ἀποτελῇ, ἀνεκαινισμένον πλέον, τό πνευματικόν κέντρον τῆς Ὀρθοδόξου έκκλησιαστικῆς ζωῆς καί μαρτυρίας μας.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις μας, μέ τάς εὐλογίας καί ευχάς τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος διεξάγει πολύπλευρον ἱεραποστολικόν καί ἐκπαιδευτικόν ἔργον μέ ποικίλους τρόπους καί μεθόδους καἰ διά τῆς ἱστοσελίδος της εἰς πέντε γλώσσας, τήν ἑλληνικήν, τήν τουρκικήν, τήν ἀγγλικήν, τήν ρωσσικήν καί τήν οὺκρανικήν. Κάθε ἐνορία διεξάγει κατήχησιν ἐνηλίκων καί νέων παιδιῶν. 

Εἰς τό κτίριον τοῦτο θά ὀργανῶνται συναντήσεις καί συνέδρια, θά διεξάγεται τό κατηχητικόν ἔργον, ἡ μελέτη τῆς Βίβλου, θά φιλοξενῆται δέ ἡ Χορωδία καί ἡ Φιλόπτωχος Ἀδελφότη μας καί ὅλαι αἱ δραστηριότητές μας.

Εὐλογήσατε, Παναγιώτατε, τό ἔργον μας καί τούς συντελεστάς του, ἐπωνύμους καί ἀνωνύμους εὐεργέτας και δωρητας πού συνέβαλαν εἰς τήν ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου. Εὐλογήσατε ὅλους μας, Ποιμενάρχην, ἱερόν κλῆρον, πιστόν πάσης ἐθνικότητος Ὀρθόδοξον λαόν. Εὐχηθῆτε ἀνεφέλως καί ἐπιτυχῶς καί ἀπροσκόπττως να συνεχιζεται τό ἔργον μας. Εἶναι γνωστά εἰς τήν Παναγιότητά Σας τά ἐσχάτως παρουσιαζόμενα προβλήματα. Μημονεύσατε τούς κεκοιμημένους πατέρας καί ἀδελφούς μας ἐπί τά ἴχνη τῶν ὁποίων βαζίζομεν.

Ἡμεῖς Σᾶς διαβαιοῦμεν ὄτι θά συνεχίσωμεν τόν ἀγῶνα καί τήν διακονίαν μας μέ ὅλη μας δύναμιν. Εὐλογήσατε διά τῆς ἱερᾶς τελετῆς τόν ἱστορικόν τοῦτον χῶρον ποσφορᾶς καί μαρτυρίας τοῦ Γένους μας καί ἐν γένει τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Ἐνισχύσατέ μας διά τῶν Πατριαρχικῶν καί πατρικῶν εὐχῶν καί εὐλογιῶν Σας.

Σᾶς καταθέτομεν ὅλοι τήν εὐγνωμοσύνην καί τήν εὐχαριστίαν μας δι’ὅσα μεριμνᾶτε διά τήν Μητρόπολίν μας καί διά τήν ἐδῶ κληρουχίαν τοῦ Θρόνου σας καί προσευχόμεθα: Εἰς πολλά ἔτη, Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα!

The post ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ  ΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΙΩΒ ΚΑΤΑ ΤΑ ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΑ ΤΗΣ ΕΔΡΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΙΣΙΔΙΑΣ appeared first on Pisidia.

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Διά μίαν εἰσέτι ἱεράν ἡμέραν Σᾶς ὑποβάλλομεν τῷ εὖ παρέστητε εἰς τήν πόλιν του Ἀττάλου, εἰς τήν πόλιν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ φωτίσαντος καί γαλουχήσαντος τούς τότε κατοίκους εἰς τήν εἰς Χριστόν ἀμώμητον Ὀρθόδοξον πίστιν μας καί παραδώσαντος ἡμῖν καί πᾶσι κληρουχίαν καί ἐλπίδα χρονικῶς ἀναφαίρετον.

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Παῦλος καί Βαρνάβας εἶναι οἱ ἱδρυταί τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἐπί τῷ θεμελίῳ τῶν ὁποίων τό Οικουμενικόν μας Πατριαρχεῖον ὠκοδόμησε την «Πέτραν τῆς πίστεως», τόν Κύριόν μας, εἰς καρδίας πολλάς, ἀναπαυομένας ἐν Κυρίῳ καί ἀεί ζώσας. Ἐδώ ἠκούετο τό θεῖον μήνυμα καί ἔλαμπε τό ἀνέσπερον φῶς έπί αἰῶνας μέχρι τοῦ δισέκτου ἔτους 1922. Ἠκούετο καί ἐλατρεύετο τό θεῖον, ὅπως τό ἐκήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες μας καί οἱ Ἅγιοι μας καί ἐκαλλιεργήθη ὑπό ἀοιδίμων σεπτῶν Ἱεραρχῶν προκατόχων μου, εὐλαβῶν κληρικῶν καί λαοῦ Ὀρθοδόξου πολλοῦ. Ἔλαμπε ἡ μαρτυρία καί ἡ ἱστορία καί τό φῶς τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας. 

Ἐπί τοῦ ὑψηλοῦ τούτου Ὄρους τῆς Μεσογείου ἀπό τῶν ἀρχαίων χρόνων τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας μέχρι καί τῆς Μικρασιατικῆς τραγῳδίας καί τῆς ἔκτοτε «σιγῆς» τῆς Ὀρθοδόξου φωνῆς μέχρι καί τῆς πρώτης δεκαετίας τοῦ παρόντος 21ου αἰῶνος, ἐπεκράτησε «μαρτύριον σιωπῆς» κατά τόν μακαριστόν Γέροντά Σας, Παναγιώτατε, ἀνέτειλεν ὅμως «φῶς προσδοκίας καί ἐλπίδος», καί πάλιν κατά τήν θεοπρεπῆ ρῆσιν τοῦ ἰδίου.

Καί ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου χάρις εἰς τήν προνοητικήν καί στοργικήν μέριμναν τῆ ‘Υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος. Καί ἡ ξηρά ρίζα ἤρχισε δειλά-δειλά νά ἀνθίζῃ. Τά νεκρά ὀστᾶ καί λείψανα νά ζωοποιοῦνται ὑπό τῆς πανσθενουργοῦ Θείας Χάριτος. Ἡ ἐλπίς νά ἀναθάλλῃ. Ἐκ τῶν ἐρειπίων καί ἐντός τοῦ ἐρέβους τῶν πειρασμῶν τῆς μεγάλης ἐκείνης καταστροφῆς νά ἀνατέλλῃ ὡς «ἄλλη ζωή ἐν τάφῳ», ἐκ τοῦ προσκαίρου τάφου, ἡ ἀνάστασις, τό φῶς, ἡ είρήνη. Ἀληθῶς τά ἐρείπια πολλά. Ἔμεινεν ὅμως ἀκέραιον τό φωτεινον τῆς Τζίκο-Παναγίας καί τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἐν ἐρειπίοις κειμένων, τό ὁποῖον «άμυδρόν καί ὑπό τόν μόδιον κεκρυμμένον φῶς» ἀνέμενε τήν ἀνατολήν ἐκ τῆς μακρᾶς καί ἀνεσπέρου καί ζοφώδους αἰωνοβίου νυκτός.

Ἀσφαλῶς καί δέν εἶναι τυχαῖον τό γεγονός, ὅτι ὁ μοναδικός ἐν λατρείᾳ ἐν Ἀτταλείᾳ Ναός Ὀρθόδοξος τιμᾶται ἐπ’ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου. Δέν εἶναι βεβαίως καί τυχαῖον τό γεγονός, ὅτι ὀ Ναός οὗτος ὄχι μόνον διεσώθη, ἀλλά σήμερον, χάρις εἰς τήν Παναγιότητά Σας, ἀποτελεῖ τό κέντρον τῆς Ὀρθοδόξου ζωῆς καί μαρτυρίας ἐν τῇ εὐλογημένῃ πόλει τῆς Ἀτταλείας. Δἐν ἀποτελεῖ ἁσφαλῶς «τύχην», ἀλλά εὐλογημένην «ὥραν», τό ὅτι σήμερον, προεξέρχοντος τοῦ νέου «κτίτορος» του, τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, ἑορτάζεται καί τιμᾶται ἡ ἐπέτειος τῆς συμπληρώσεως 180 ἐτῶν ἀπό τῆς ἀνεγέρσεως ὑπό τῶν ἀοιδίμων πρώτων κτιτόρων τοῦ Εύστρατίου, Κυριακοῦ, Ἐφραίμ καί Δημητρίου τῶν Δανιηλίδων τοῦ ἱεροῦ τούτου σκηνώματος τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου τοῦ Κιονίτου.

Ὁ Ναός οὗτος ὁ ἱερός καί ὀρθόδοξος εἶναι ὁ μόνος ὅστις ἐκ τῶν δέκα περιλάμπρων Ναῶν τῆς πόλεως διεσώθη. Καί ἀπεκτήθη χάρις εἰς τήν ἰδικήν Σας, τοῦ Πατριάρχου μας, πρόνοιαν, ὑπό τήν στοργικήν μέριμναν καί έπίβλεψιν τοῦ ἀειμνήστου προκατόχου μου Σωτηρίου, οὗτινος ἠ μνήμη εἴη αἰωνία καί περί τῆς προσφορᾶς τοῦ ὀποίου ὄχι μόνον αἱ καρδίαι τῶν πιστῶν ἀλλά καί οἱ λίθοι τῆς ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως κράζουν καί πρός τόν ὁποῖον ἡ εύγνωμοσύνη πάντων ἡμῶν ἀνέκφραστος. 

Ἡ «λουσμένη μέ τό αἷμα ἡρώων καί μαρτύρων» πόλις τῆς Ἀτταλείας καί ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πισιδίας, κλῆρος καί λαός, Σᾶς ὑποδεχόμεθα εἰς τήν ἀναγεννωμένην ἐκ τῆς τέφρας της Ὀρθόδοξον παρουσίαν εἰς τόν Ἱερόν τοῦτον Ναόν, ἔνθα «πέπαυται ἡ λύπη» καί ἡ «κατάρα λέλυται» καί λειτουργεῖται ὁ Ναός, ὁ ὁποῖος «ἠγοράσθη τιμῆς» μεγάλης, πνευματικῆς καί ὑλικῆς, διά θυσιῶν πολλῶν τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας καί Ὑμῶν προσωπικῶς, Παναγιώτατε Δέσποτα.

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Εἰς τάς μεγάλας στιγμάς τῆς ζωῆς, τῆς ἱερασποστολικῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πορείας, τῆς πάντοτε μαρτυρικῆς ἐν τῇ συνεχεῖ ἐν μαρτυρίοις ποικίλοις ὁδοιπορίᾳ καί στρατείᾳ της ἐν τῶ κόσμῳ, εἰς τάς ἱστορικά μαρτύρια, οἱ λόγοι ἀσφαλῶς καί δέν ἐκφράζουν τήν πραγματικότητα. Ἐπιβάλλεται ἡ πλέον εὔγλωττος σιωπῇ.

Ἐν σιγῇ, λοιπόν, ἐνώπιον τοῦ ἐκτυλισσομένου ἐνώπιόν μας άκαταλύπτου μυστηρίου τοῦ Θεοῦ, καί ἐν ταπεινῆ προσευχῇ ἑορτάζομεν τό γεγονός καί ὑποδεχόμεθα την προεξάρχουσαν τῆς ἱστορικῆς πανηγύρεως Ὑμετέραν Παναγιότητα, τόν Πατέρα καί Δεσπότην μας, ἡ έλαχιστότης μου, ὁ βοηθός παρ’ἐμοί Ἐπίσκοπος Θεοφιλέστατος Εὐδοκιάδος κύριος Ἀμβρόσιος, οἱ εὐλαβεῖς κληρικοί πατέρες Κωνσταντῖνος Σεβτσένκο, Ἰωάννης Κοβάλ και Γρηγόριος Οχάνοφ, καί κυρίως ὁ πολύς Ὀρθόδοξος λαός ἐκ πάσης φυλῆς καί γλώσσης, καί ἐν ἐκκωφαντικῇ σιωπηλῇ δεήσει προσευχόμεθα οἱ πάντες: Βαρθολομαίου τοῦ Παναγιωτάτου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τοῦ καί «νέου κτίτορος» τοῦ ἑορτάζοντος εὐκλεᾶ ἐπέτειον Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ μας πολλά τά ἔτη. Ἀμήν.

Καί νῦν, εὐλογήσατε, Παναγιώτατε, τό ἔργον τῶν χειρῶν Σας καί τῆς διανοίας Σας, καί πάντας ἡμᾶς, ἑτοίμως ἔχοντας νά άκούσωμεν καί νά ἀποθαυσήσωμεν τούς σοφούς λόγους Σας.

The post ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ κ. κ. ΒΑΡΘΙΟΛΟΜΑΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΙΩΒ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΥΠΙΟΥ ΑΤΤΑΛΕΙΑΣ appeared first on Pisidia.

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Μύρων κ. Χρυσόστομε, ἐκπρόσωπε τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι,

Σεβαστοί πατέρες,

Προσφιλεῖς ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἐν Χριστῷ,

Δοξολογία, λατρεία καί εὐχαριστία πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τὴν ταπείνωσιν τοῦ ἀναξίου δούλου αὐτοῦ, ἀνυψώσας αὐτόν εἰς τὀν θρόνον τῆς ἱστορικῆς καί ἐνδόξου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας.

Ἡ βαθυτάτη εὐγνωμοσύνη μου ἀπευθύνεται πρός τόν Οἰκουμενικόν ἡμῶν Πατριάρχηνς κ.κ. Βαρθολομαῖον διά τήν πατρικήν αὐτοῦ ἀγάπην καί τήν ἐμπιστοσύνην τάς ἐπιδειχθεῖσας ἀπό τῆς νεότητός μου, ὡσαύτως δέ καί διά τό παράδειγμα τοῦ ποιμένος καί τοῦ ἀόκνου ἐργάτου τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου πρός πάντας ἡμᾶς. Αἱ εὐχαριστίαι μου ὁμοίως ἀπευθύνονται πρός τά μέλη τῆς περί Αὐτόν Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ἔντιμον ψῆφον καί τάς θεοπειθεῖς αὐτῶν εὐχάς.

Προσφιλεῖς ἀδελφοί καἰ ἀδελφαί τῆς θεοσώστου Μητροπόλεως Πισιδίας, σήμερον μέ ὑποδέχεσθε ὡς τόν ποιμένα καί τον πνευματικόν ὑμῶν πατέρα, κατά τό θέλημα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Δέν μοῦ εἶστε ἄγνωστοι, διότι θείᾳ πρόνοίᾳ καί βουλήσει σᾶς ἔχω ἤδη ἐπισκεφθῇ, προσκληθείς ὑπό τοῦ ἐν ἀγίοις ἀναπαυομένου προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου κυροῦ Σωτηρίου. Σᾶς ἐπανευρίσκω σήμερον μετά πολλῆς χαρᾶς ἀναγνωρίζων πολλά οἰκεῖα πρόσωπα, συγχρόνως ἀνυπομονῶν ὅπως γνωρίσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς καί τά καινούργια. Ἑπικαλοῦμαι τάς εὐχάς ὑμῶν διά τήν ἐμπιστευθεῖσαν εἰς ἐμέ ὑπό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ποιμαντικήν διακονίαν, πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ὑμῶν καί πρός δόξαν τοῦ ἐλεήμονος καί φιλανθρώπου Θεοῦ.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πισιδίας εἶναι ἀποστολική. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατά τήν πρώτην ἱεραποστολικήν αὐτοῦ περιοδείαν, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα ἔφτασεν εἰς τήν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας. (Πρ 13,14). Σέ αὐτό ἀκριβῶς τό μέρος οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὅταν εἶδαν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἀπέρριπτον τόν Λόγον τοῦ Θεού, ἐστράφησαν πρός τούς Ἐθνικούς (Πρ 13,46), κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «Τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ 13,47). Ἕνεκα τούτου, ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία τιμᾷ τόν Παῦλον ὡς τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν, διότι πρῶτος ἐκ τῶν Ἀποστόλων κατενόησεν τήν παγκοσμιότητα τῆς σωτηρίας, τήν ὁποίαν προσφέρει ὁ Κύριος καί Σωτήρ ἡμῶν Χριστός καί τόν παγκόσμιον χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἐκκλησία τῳόντι, μή ἀνήκουσα ἀποκλειστικῶς εἰς ἕν ἔθνος, ἐνηγκαλίζεται πάντας τούς ἀνθρώπους κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου, «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ 2,4). Ἔκτοτε ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἐπιδίδεται μετά ζήλου είς τήν  διακονίαν ταύτην, τό Οἰκουμενικόν ἡμῶν Πατριαρχεῖον, τό μή περιοριζόμενον ὑπό ἐθνικῶν ἰδιαιτεροτήτων, ἀλλά τιθέμενον εἰς τήν διακονίαν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, ἐθνικότητος καί γλώσσης, ὅπως ἀκριβῶς ἐργάζεται και ἡ Ἱερά ἡμῶν Μητρόπολίς ὑποδεχόμενοι πιστούς διαφόρων καταβολών.

Ἡ Μητρόπολις ἡμῶν εἶναι ἱστορική. Ἁπό τῶν ἀποστολικῶν χρόνων ἕως τοῦ 18^ου αἰῶνος, νέφος μαρτύρων ἔλαμψεν εἰς τήν Πισιδίαν καί είς τάς πέριξ αὐτῆς πόλεις Σίδην καί Ἀττάλειαν. Χιλιάδες μαρτύρων, ἐπίσκοποι καί μοναχοί, γνωστοί καί ἄγνωστοι, ἠγωνίασαντο τόν ἀγῶνα τόν καλόν καί ἔδωσαν τήν καλήν μαρτυρίαν τοῦ εὐαγγελίου τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Τόν 6^ον αἰῶνα ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μήτηρ πάντων ἡμῶν, ὁμοίως, ἐφανέρωσεν ἐδῶ τήν προστασίαν καί τήν εὐαρέσκειαν αὐτῆς διά τῆς θαυματουργικῆς εἰκόνος τῆς Πισιδιωτίσσης, ἡ ὁποία ἐτιμᾶτο εἰς τήν Σωζόπολιν, ἀναβλύουσα ἄφθονον μύρον. Σέ αὐτήν τήν εἰκόνα ἀνεφἐρετο ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός κατά τήν εἰκονομαχίαν, ὑπενθυμίζων τἀ πολλά θαύματα καί τάς θεραπείας τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ διά τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἀπευθυνόμενος πρός τόν Ἐπίσκοπον Κλαυδιοπόλεως Θωμᾶν: «τὸ δὲ πάντων μάλιστα ἐμφανέστατον μηδεμιᾶς ἀντιῤῤήσεως ἤ ἀμφιβολίας τινὸς ἀνεχόμενον, ἡ ἐν Σωζοπόλει τῆς Πισιδίας τὸ πρὶν ὑπάρχουσα εἰκὼν τῆς παναχράντου Θεοτόκου, ἐκ τῆς γεγραμμένης παλάμης αὐτῆς τὴν τοῦ μύρου βλύσιν προχέουσα. Οὗ τινος θαύματος μάρτυρες πολλοί» (PG 98,185AB). Εἴθε νά εἶναι προστάτις καἰ βοήθειός ἡμῶν πάντοτε.

Ἑπόμενοι τοῦ νέφους τῶν μαρτύρων ἐλάμπρυναν τόν θρόνον τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεεω περιώνυμοι Ἱεράρχαι. Ἐξ αυτῶν μνημονεύομεν τόν Μητροπολίτην Εὐγένιον (1814-1821) μετέπειτα Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως εἰς διαδοχήν τοῦ ἱερομάρτυρος Γρηγορίου Ε’. Ἐπίσης τόν Μητροπολίτην Γεράσιμον Γ’ (1893-1906, 1912-1923), ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξεν ἐνθέρμως τά Γράμματα εἰς τήν Σπάρτην τῆς Πισιδίας, τότε ἕδραν τῆς Μητροπόλεως ἡμῶν. Εἰς τούς νεώτερους χρόνους ὁ Μητροπολίτης Ἱεζεκιήλ, (1974-1979), διατελέσας Διευθυντής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς Βοστόννης, ἀνεδείχθη ἐν συνεχείᾳ ὡς ὁ πρώτος Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας. Αἰωνία αὐτῶν ἡ μνήμη!

Τέλος ἡ Μητρόπολις ἡμῶν εἶναι ἱεραποστολική. Τοῦτο ὑπενθύμισεν ὁ ἄμεσος προκάτοχος ἡμῶν, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Σωτήριος, μία μεγάλη πνευματική μορφή καί ἕνας ἄοκνος ἱεραπόστολος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διατελέσας ὁ πρῶτος Μητροπολίτης Κορέας (1995-2008) και ἐν συνεχείᾳ ἀναγέννήσας τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν τῆς Μητροπόλεως ἡμῶν, μετά μακράν σιωπήν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης Καταστροφῆς. Ἀνεζωπύρωσεν τήν πίστιν καί τήν λατρείαν εἰς τον Θεόν, διά τῆς κατηχήσεως, τοῦ κηρύγματος καί τοῦ ἐκκλησιασμοῦ ἐντός τεσσάρων ἐγκαινιασθέντων καί κανονικῶς λειτοργούντων ἱερῶν ναῶν εἰς την Ἀττάλειαν, τήν Ἀλάνυαν καί τήν Σίδην. Ἄς ἔχωμεν τήν εὐχήν του συνεχίζοντες τά θαυμαστόν αὐτοῦ ἔργον, μετά τοῦ ἰδίου πνεύματος ταπεινώσεως καί προσευχῆς.

Τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἱεραποστολικόν ὡς ἀνάγκη προκύπτουσα ἐκ τῆς τελευταίας ἐντολῆς τοῦ Ἀρχηγοῦ της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς: «πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Μτ 28,19-20). Ἀκριβῶς σέ αὐτήν τήν ἀνάγκην ἀναφέρεται  καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πισιδίας , ὅταν τονίζῃ: «ἐὰν γὰρ εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστιν μοι καύχημα, ἀνάγκη γάρ μοι ἐπίκειται· οὐαὶ γάρ μοί ἐστιν ἐὰν μὴ εὐαγγελίσωμαι» (Α’Κορ 9,16).

Ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό ἔργον τοῦ Χριστοῦ, τοῦ καλοῦ Ποιμένος, ὁ ὁποῖος «ἦλθεν ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Λκ 19,10). Διά τοῦτο καί ἡ Ἱερά ἡμῶν Μητρόπολις ὑπηρετεῖ ἅπαντας τούς ἐκζητοῦντας τήν καινήν ἐν Χριστῷ ζωήν διά τῶν ἱερών μυστηρίων καί τήν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, ἀνεξαρτήτως  καταγωγῆς ἤ τῆς κοινωνικοῆς αὐτῶν καταστασέως. Πρός τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ ουσιαστικοῦ  αὐτοῦ ἔργου ἐκφράζομεν κλῆρος καί λαός τήν ἐκ βάθους καρδίας εὐγνωμοσύνην ἡμῶν πρός τούς πολυπληθεῖς εὐγενεῖς φίλους εἰς τήν Ἑλλάδα διά την ἠθικήν καἰ ὑλικήν αὐτῶν στήριξιν. Αἱ εὐχαριστίαι μου ἀπευθύνονται καί πρός ἅπαντας ὑμᾶς τούς παρευρισκομένους, καταφθάσαντας ἐκ τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν, διά τήν συμπαράστασιν καί τό ἐνδιαφέρον ὑμῶν διά τήν σήμερον ἀναλαμβανομένην ἐκκλησιαστικήν ἡμῶν διακονίαν. Προσβλέπομεν εἰς τήν σταθεράν βοήθειαν ὑμῶν, πρός συνέχισιν τοῦ ηὐλογημένου τούτου ἔργου!

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι, πατέρες, ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἐν Χριστῷ,

Ὁ Κὐριος ὑπογραμμίζει εἰς τό εὐαγγέλιον ὅτι «Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Μτ 9,37). Ὀφείλω χάριν εἰς τόν Θεόν, διότι συνήντησα εἰς τήν Ἱεράν ταύτην Μητρόπολιν ἐξαιρέτους ἐργάτας ὡς συνεργάτας μου: τόν παντάξιον Θεοφιλέστατον Ἑπίσκοπον Εὐδοκιάδος κ. Αμβρόσιον καθώς καί νεαρούς εἰς τήν ἠλικίαν ἀφιερωμένους εἰς τόν Χριστόν ἱερεῖς καἰ διακόνους καθώς καί πολυαρίθμους δραστηρίους πιστούς πεινῶντας καί διψῶντας την δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. Δεόμεθα ὅπως ἡ ἐκκλησιαστική ἡμῶν ζωή ἀντικατοπτρίζῃ τό μυστήριον τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποίαν διανέμων τάς πυρίνας γλῶσσας ὁ Ὕψιστος καλεῖ εἰς ἑνότητα πάντας. Διά τούτο ἄς ἐκζητήσωμεν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος διά τήν ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς ἡμῶν, «τῆν μόνης τήν χρείαν ἐχούσης», ταῖς πρεσβείαις τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Παναγίας τῆς Πισιδίας καί πάντων τῶν διαλαμψάντων Ἀγίων ἐν τῇ θεοφρουρήτῳ Ἐπαρχίᾳ ταύτῃ.

Εἴη τῷ Θεῷ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

The post Ἐνθρονιστήριος Λόγος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ίώβ appeared first on Pisidia.