Πρὸς τὸν εὐλαβῆ κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Πατέρες, Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές,
«Αὕτη ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ!» (Ψαλμ. 117:24). «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, Εἱρμὸς α΄ ᾠδῆς). Πράγματι, ἡ ἡμέρα τοῦ Πάσχα γεμίζει τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση κάθε χρόνο. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀγαλλίαση δὲν πηγάζει ἁπλῶς ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ ἑνὸς μύθου, οὔτε ἑνὸς παρελθόντος γεγονότος, διότι ἡ ἡμέρα τῆς ἀνάστασης εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἕνα παρὸν γεγονὸς ποὺ μᾶς μεταφέρει πρὸς τὸ μέλλον, στὴν μακαριότητα τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἱστορεῖται στὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ αὐτόπτες μάρτυρες, τοὺς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι, ἐπιπλέον, προσήγγισαν τὴν ἱστορικὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στὰ γραπτά τους ὑπό το φῶς τῆς βιωματικῆς τους ἐμπειρίας μετὰ τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, ὅλα τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μᾶς ἑρμηνεύονται καὶ παρουσιάζονται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς συνάντησης μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό, μιὰ συνάντηση ποὺ σηματοδοτεῖ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καὶ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας της Πισιδίας, ἀξιώθηκε ἐπίσης νὰ συναντήσει τὸν ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς τὴ Δαμασκό (Πρ. 9:4). Ὅπως ἐπισημαίνει, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:17). Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἑπομένως ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀφορᾶ τὸ μέλλον μας, ποὺ ἀφορᾶ τὸν τελικὸ σκοπὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει: «εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται» (Α΄ Κορ. 15:13). Σύμφωνα μὲ αὐτόν, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίζεται ὡς κεφαλὴ τῆς παγκόσμιας ἀνάστασης καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς κακὲς δυνάμεις ὑπὸ τοὺς πόδας του, καταργῶντας τὸν θάνατο γιὰ πάντα. (Α΄ Κορ. 15:23-26, 52-57). Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ παραδοσιακὴ βυζαντινὴ εἰκονογραφία μας παρουσιάζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας, προσωποποιῶντας ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου.
Καὶ ὁ καθένας μας, μέσῳ τοῦ βαπτίσματός του, ἔχει γίνει μάρτυρας καὶ συμμέτοχος στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Παῦλος.: «Ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν; συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ῥωμ. 6:3-4). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνανέωση ποὺ ἔρχεται μέσα μας μέσῳ τοῦ ἁγίου μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος, μέσῳ τῆς προσωπικῆς μας συμμετοχῆς στὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Πάσχα, πρέπει νὰ μεταμορφώσει τὸν τρόπο ζωῆς μας, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.: «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε…ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ…νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ» (Κολ. 3:1-9).
Πράγματι, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἰσάγει τὸν πιστὸ στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ζωῆς μας, καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ μοιραστοῦμε μαζί του τὸ συμπόσιο τῆς Βασιλείας του αὐτὴ τὴ στιγμὴ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Ἀνάστασή Του, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίστηκε καὶ ἔφαγε μὲ τοὺς μαθητές Του, κλῶν τὸν ἄρτον (Λκ. 24:13-35· Ἰω. 21:1-14). Ὁμοίως, οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τονίζουν ὅτι ἡ πρώιμη Ἐκκλησία προέβη σὲ κλάση τοῦ ἄρτου, δηλαδὴ τέλεσε τὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας, «μετὰ χαρᾶς» (Πρ. 2:46) ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ Ἀνάσταση φανέρωσε τὴν νίκη τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν του, ἀναγγέλλοντας ἔτσι τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία.
Ἑπομένως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ὅλοι ἐμεῖς ποὺ βαπτιζόμαστε πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν καρδιά μας τὰ ἴδια συναισθήματα μὲ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Λουκᾶ καὶ Κλεόπα, οἱ ὁποῖοι περπάτησαν μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς Ἐμμαούς: «οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;» (Λκ. 24:32). Εἴθε οἱ καρδιές μας νὰ φλέγονται ἀπὸ χαρὰ γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ στὴ ζωή μας!«Δεῦτε τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος τῆς θείας εὐφροσύνης, ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς ἐγέρσεως, βασιλείας τε Χριστοῦ κοινωνήσωμεν, ὑμνοῦντες αὐτόν, ὡς Θεόν εἰς τοὺς αἰῶνας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, α΄ τροπάριον η΄ ᾠδῆς)· Χριστός Ἀνέστη!
Ἀττάλεια, Πάσχα 2026
+ Ὁ Πισιδίας Ἰώβ
