Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Πατέρες, Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές,

«Αὕτη ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ!» (Ψαλμ. 117:24). «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, Εἱρμὸς α΄ ᾠδῆς). Πράγματι, ἡ ἡμέρα τοῦ Πάσχα γεμίζει τὶς καρδιές μας μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση κάθε χρόνο. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀγαλλίαση δὲν πηγάζει ἁπλῶς ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ ἑνὸς μύθου, οὔτε ἑνὸς παρελθόντος γεγονότος, διότι ἡ ἡμέρα τῆς ἀνάστασης εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἕνα παρὸν γεγονὸς ποὺ μᾶς μεταφέρει πρὸς τὸ μέλλον, στὴν μακαριότητα τῆς αἰώνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἱστορεῖται στὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ αὐτόπτες μάρτυρες, τοὺς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι, ἐπιπλέον, προσήγγισαν τὴν ἱστορικὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στὰ γραπτά τους ὑπό το φῶς τῆς βιωματικῆς τους ἐμπειρίας μετὰ τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, ὅλα τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μᾶς ἑρμηνεύονται καὶ παρουσιάζονται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς συνάντησης μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό, μιὰ συνάντηση ποὺ σηματοδοτεῖ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος. 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καὶ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας της Πισιδίας, ἀξιώθηκε ἐπίσης νὰ συναντήσει τὸν ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς τὴ Δαμασκό (Πρ. 9:4). Ὅπως ἐπισημαίνει, «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:17). Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἑπομένως ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀφορᾶ τὸ μέλλον μας, ποὺ ἀφορᾶ τὸν τελικὸ σκοπὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει: «εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται» (Α΄ Κορ. 15:13). Σύμφωνα μὲ αὐτόν, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίζεται ὡς κεφαλὴ τῆς παγκόσμιας ἀνάστασης καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς κακὲς δυνάμεις ὑπὸ τοὺς πόδας του, καταργῶντας τὸν θάνατο γιὰ πάντα. (Α΄ Κορ. 15:23-26, 52-57). Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ παραδοσιακὴ βυζαντινὴ εἰκονογραφία μας παρουσιάζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας, προσωποποιῶντας ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου.

Καὶ ὁ καθένας μας, μέσῳ τοῦ βαπτίσματός του, ἔχει γίνει μάρτυρας καὶ συμμέτοχος στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Παῦλος.: «Ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν; συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ῥωμ. 6:3-4). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνανέωση ποὺ ἔρχεται μέσα μας μέσῳ τοῦ ἁγίου μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος, μέσῳ τῆς προσωπικῆς μας συμμετοχῆς στὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Πάσχα, πρέπει νὰ μεταμορφώσει τὸν τρόπο ζωῆς μας, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.: «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε…ἀπεθάνετε γάρ, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ…νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ» (Κολ. 3:1-9).

Πράγματι, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἰσάγει τὸν πιστὸ στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ζωῆς μας, καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ μοιραστοῦμε μαζί του τὸ συμπόσιο τῆς Βασιλείας του αὐτὴ τὴ στιγμὴ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Ἀνάστασή Του, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐμφανίστηκε καὶ ἔφαγε μὲ τοὺς μαθητές Του, κλῶν τὸν ἄρτον (Λκ. 24:13-35· Ἰω. 21:1-14). Ὁμοίως, οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τονίζουν ὅτι ἡ πρώιμη Ἐκκλησία προέβη σὲ κλάση τοῦ ἄρτου, δηλαδὴ τέλεσε τὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας, «μετὰ χαρᾶς» (Πρ. 2:46) ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ Ἀνάσταση φανέρωσε τὴν νίκη τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν του, ἀναγγέλλοντας ἔτσι τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία.

Ἑπομένως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ὅλοι ἐμεῖς ποὺ βαπτιζόμαστε πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν καρδιά μας τὰ ἴδια συναισθήματα μὲ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Λουκᾶ καὶ Κλεόπα, οἱ ὁποῖοι περπάτησαν μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ στὸ δρόμο πρὸς Ἐμμαούς: «οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς;» (Λκ. 24:32). Εἴθε οἱ καρδιές μας νὰ φλέγονται ἀπὸ χαρὰ γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ στὴ ζωή μας!«Δεῦτε τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος τῆς θείας εὐφροσύνης, ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς ἐγέρσεως, βασιλείας τε Χριστοῦ κοινωνήσωμεν, ὑμνοῦντες αὐτόν, ὡς Θεόν εἰς τοὺς αἰῶνας» (Κανὼν τοῦ Πάσχα, α΄ τροπάριον η΄ ᾠδῆς)· Χριστός Ἀνέστη!

Ἀττάλεια, Πάσχα 2026

+ Ὁ Πισιδίας Ἰώβ

The post Πασχάλιος ἘγκύκλιοςΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ,Ὑπερτίμου καὶ Ἐξάρχου Σίδης καὶ Ἀτταλείας appeared first on Pisidia.

Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ, 

ὑπερτίμου καὶ Ἐξάρχου Σίδης καὶ Ἀτταλείας

Πρὸς τὸν εὐλαβῆ κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας

Προσφιλεῖς πατέρες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,

Ὁ Κύριος μᾶς ἀξιοποίησε γιὰ ἄλλη μία φορὰ νὰ ἑορτάσουμε ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο μεταμόρφωσε γιὰ πάντα ὄχι μόνον τὴν πορεία τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ τὸν κόσμο: τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου μας, Θεοῦ καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἕνα γεγονός, ποὺ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος συνοψίζει μὲ θαυμασμὸ σὲ μία φράση: «Καὶ ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ιω. 1:14). 

Ἕνα γεγονός, ποὺ πολλοὶ δυσκολεύονται νὰ κατανοήσουν, ἀφοῦ ὑπερβαίνει τὴν ἀνθρώπινη λογική. Πῶς, πράγματι, μπορεῖ τὸ Ὑπερβατικὸ νὰ γίνει καταληπτό; Πῶς μπορεῖ τὸ Αἰώνιο νὰ γίνει θνητό; Πῶς μπορεῖ ὁ Δημιουργὸς νὰ γίνει κτῖσμα; Κι ὅμως, πολὺ σωστά, ἡ Ἐκκλησία ψάλλει αὐτὴ τὴν ἡμέρα: Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι. Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός (Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς).

Πράγματι, ἀπὸ αἰώνων, ἡ ἀνθρωπότητα, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ἀναζητοῦσε μέσῳ τῆς θρησκείας ἢ τῆς φιλοσοφίας τὴν προέλευση αὐτῆς τῆς μικροσκοπικῆς σπίθας μέσα της: τὴν προέλευση τῆς θεϊκῆς εἰκόνας καὶ ὁμοίωσης μὲ τὴν ὁποία δημιουργήθηκε (πρβλ. Γεν. 1:26). Δυστυχῶς, οἱ περιορισμοὶ τῆς φύσης τὴν ἐμπόδισαν νὰ τὴν προσεγγίσει καὶ νὰ συναντήσει τὸν Θεό, τὸν Δημιουργό. Πράγματι, ὄντας ἡ ἴδια δημιουργημένη, ἡ ἀνθρωπότητα δὲν μποροῦσε νὰ ὑπερβεῖ τὰ ὅρια τῆς δημιουργίας. 

Καὶ γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔρχεται νὰ συναντήσει τὴν ἀνθρωπότητα, γίνεται ἄνθρωπος μέσῳ τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ κατοικεῖ ἀνάμεσά μας. «Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον· θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον· τὴν φάτνην χωρίον· ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός· ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν» (Εἱρμὸς 9^ης ᾠδῆς). Αὐτὸ τὸ σπουδαῖο «μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν, νυνὶ δὲ φανερωθὲν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Κολ. 1:26), χορηγεῖ στὴν ἀνθρωπότητα ὄχι μόνο τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίσει τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ νὰ συμμετάσχει στὴ θεία ζωὴ καί, ὡς ἐκ τούτου, νὰ ἀποκτήσει τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς, νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. Ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. 1:12). 

Ἔτσι, σίγουρα γιορτάζουμε ἕνα γεγονὸς ἀπὸ τὸ παρελθόν, ἀλλὰ παραλλήλως ἕνα γεγονὸς ποὺ μᾶς εἰσάγει ἤδη στὸ μέλλον, στὴν ἐπερχόμενη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀναμένεται στὸ μέλλον ἔρχεται σὲ ἐμᾶς στὸ πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ποὺ γεννήθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν Παρθένο στὴ Βηθλεέμ. Μέσῳ αὐτοῦ τοῦ κοσμικῶν διαστάσεων γεγονότος, ὁ Χριστιανισμὸς σίγουρα διακρίνεται ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες θρησκεῖες καί, κατὰ μία ἔννοια, παύει νὰ εἶναι θρησκεία, ἐπειδὴ καμία θρησκεία δὲν ἔχει δεῖ ποτὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ, οὔτε μπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὁδηγεῖ στὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὅλα αὐτὰ κατέστησαν δυνατὰ μὲ τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί, στὴ συνέχεια, μέσῳ τῶν Παθῶν καὶ τῆς κατὰ σάρκα Ἀνάστασης τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐγκαινίασε ἕνα νέο στάδιο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία καὶ ἔδωσε στὴν ἀνθρωπότητα τὴ δυνατότητα νὰ εἰσέλθει ἀπὸ τώρα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μέσῳ τῆς ἕνωσής μας μὲ τὸν Χριστὸ στὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρῖσμα μας, καὶ μέσῳ τῆς κοινωνίας μὲ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμά Του στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τὸ ὁποῖο συντηρεῖ τὴ ζωὴ μᾶς ἐν Χριστῷ.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις, σᾶς ἐκφράζω τὶς θερμὲς εὐχές μου γιὰ τὴ Γέννηση τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρά μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ σᾶς προτρέπω νὰ μὴν παραμελεῖτε αὐτὸ τὸ μεγάλο δῶρο ποὺ μᾶς ἔχει δοθεῖ: τὴν δυνατότητα νὰ συμμετέχουμε στὴ θεία ζωή. Ἂς σπεύσουμε νὰ πιοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν πηγὴ τῆς ἀθανασίας! Ἂς μὴν παραμελοῦμε τὴν εὐκαιρία ποὺ μᾶς δίνεται νὰ συμμετέχουμε στὶς λειτουργικὲς ἀκολουθίες καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ λαμβάνουμε τακτικὰ τὴ Θεία Κοινωνία, νὰ ἐμβαθύνουμε τὴ γνώση μας γιὰ τὸν Θεὸ μέσῳ τῆς μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ νὰ μαρτυροῦμε τὴ νέα μας ἐν Χριστῷ ζωὴ μέσῳ τῆς ἀγάπης μας, τῆς κοινωνίας μας καὶ τῆς ἀλληλεγγύης μας μὲ κάθε ἕναν ἀπὸ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφές μας. Εἴθε Αὐτὸς ποὺ γιὰ τὴ σωτηρία μας γεννήθηκε στὴ Βηθλεὲμ νὰ εὐλογήσει τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός Αὐτοῦ (Ψάλμ. 64:12)!

Ἀττάλεια, Χριστούγεννα 2025

+ ὁ Πισιδίας Ἰώβ

The post Ἐγκύκλιος Χριστουγέννων Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ appeared first on Pisidia.

Διά μίαν εἰσέτι ἱεράν ἡμέραν Σᾶς καλωσορίζομεν, σεπτέ Προκαθήμενε τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τόν πάνσεπτον τοῦτον οἶκον τῆς Θεοτόκου, εἰς τήν «νέαν Σωζόπολιν»· ἐδῶ, εἰς τά ὄρη τοῦ Μαχμουτλάρ τῆς ἱστορικῆς καί εὐλογημένης Ἀλάνιας, ὅπου, ὅπως καί κατά τό παρελθόν, ἱερουργεῖται τό θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Πισιδιωτίσσης. 

Καί τό θαῦμα τῆς Παναγίας μας ἱερουργεῖται συνεχῶς καί ἀεννάως τόσον πρός τούς πιστούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς, ὅσον καί ίδιαιτέρως πρός τόν τόπον, τόν ὁποῖον ἡ Χάρις της τόν καθαγιάζει, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐνεργεῖται ἐδῶ τό «ὑπέρ νοῦν καί λόγον» τῆς «ἐν πρεσβείας ἀκοιμήτου Θεοτόκου καί προστασίαις ἀμεταθέτου ἐλπίδος». Μήπως ἆραγε δέν εἶναι θαῦμα τῆς Παναγίας ἡ παρουσία τῆς ἑστίας ταύτης τῆς Χάριτος εἰς τήν Ἀλάνιαν καί εἰς τόν ἐμφυτευθέντα ὑπό τοῦ Κυρίου ἐνταῦθα λαόν τοῦ Θεοῦ. Ἀληθῶς ὡς ἀνεξερεύνητα τά κρίματά Του καί ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοί καί βουλαί Αὐτοῦ. 

Θαύματα ἐκτελεῖ ἡ Παναγία, ἀγάπης Κυρίου χάριν. Τά ἐκτελεῖ δέ εἰς ὅσους προσέρχονται μετά πίστεως, ἐλπίδος καί ἀγάπης. Ἄλλωστε μέ αὐτάς τάς ἀρετάς καί μέ τόν φόβον τοῦ Κυρίου προσερχόμεθα εἰς τήν Χάριν της, καί μεταλαμβάνομεν πίστιν, ἐλπίδα, ἀγάπην, ἄνευ τῶν ὁποίων οὔτε τό θαῦμα ἐνεργεῖται, οὔτε αγαθόν τι δύναται νά προέλθῃ.

Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως, ἐλπίδος καί ἀγάπης, Σᾶς ὑποδεχόμεθα σήμερον, Παναγιώτατε, ὁ Ὁποῖος προσήλθατε καί λαμπρύνετε τήν ἑορτήν τῶν ἑορτῶν καί τήν πανήγυριν τῶν πανηγύρεων τῆς Ἀλάνιας.

Ἡ λαμπρότης αὕτη ἔτι ἐπαυξάνεται δι᾽ἡμᾶς τούς ὀρθρίζοντας καί γρηγοροῦντας ἐπί τῶν ἰχνῶν τῆς ἱστορίας, τήν ὁποίαν ἱστορίαν Ἐσεῖς, Παναγιώτατε, διά τοῦ ἀλήστου μνήμης προκατόχου μου Μητροπολίτου Σωτηρίου, άναστήσατε καί τήν καταστήσατε λαμπράν καί ἔνδοξον. Διότι, Ἐσεῖς ἐζωοποιήσατε τά ξηρά ὀστᾶ, καί τά μεταβάλετε είς ζῶντα καί εὐκληματοῦντα κλήματα τῆς ἀειζώου Ἀμπέλου, τῆς Μητρός μας Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Καί ἤδη παρῆλθε δεκαετία ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς εὐλογημένης Κοινότητος μας αὐτῆς ἐκ τοῦ μηδενός. Καί νῦν καθορᾶτε, Παναγιώτατε, τήν ἱστορίαν εἰς τά προσωπα ὅλων μας, φαιδρύνετε τάς καρδίας μας, παρέχετε δέ ἀναψυχήν εἰς τούς κεκοιμημένους πατέρας καί ἀδελφούς μας, γνωστούς καί ἀγνώστους, μάρτυρας ἐν ποικίλοις σταδίοις τελειωθέντας, τούς ἀναμένοντας ἐπί αἰῶνα τήν ἐκπλήρωσιν τῆς ἐπαγγελίας, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς λύτρωσιν ἐκ τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς, ὅσων προπατόρων καί πατέρων μας αὐλίζονται ἐν ταῖς ἡτοιμασθείσαις ἑκάστῳ καί ἑκάστῃ ἐξ αὐτῶν μονάς ἐν τοῖς οὐρανίοις θαλάμοις.

Ἀσφαλῶς δέν λανθάνει τόν ἀκοίμητον ὀφθαλμόν τοῦ Κυρίου μας καί τῆς Παναγίας Μητρός Του, ὅτι ἡ παρουσία τῆς Παναγιότητός Σας διά μίαν εἰσέτι φοράν κατά τούς ἑορτασμούς τῆς σημαδιακῆς ταύτης ἐπετείου καί ἑορτῆς τῆς Ἁγιοτόκου καί μαρτυροτόκου Πισιδίας ἀποτελεῖ εὐλογίαν καί ἀναγνώρισιν τῶν ἀκαμάτων προσπαθειῶν τοῦ Σωτηρίου Ἀρχιερέως καί τῶν πολλῶν ἀνωνύμων καί ἐπωνύμων συνεργατῶν του, μεταξύ τῶν ὁποίων μνημονευταῖοι Θεολόγος Χρυσανθακόπουλος ὁ Ἁγιορείτης, ἡ κυρία Emine Koçak, οἱ γενναιόδωροι φίλοι τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας ἐξ Ἑλλάδος κυρίως, ἀλλά καί εὐρύτερον.

Εὐλογήσατε, Παναγιώτατε, τό ἔργον τῆς δεκαετίας, τό ὁποῖον ἐπετελέσθη καί ἐπιτελεῖται. Εὐλογήσατε τούς κόπους καί τάς θυσίας τῶν ποσενεγκάντων καί προσφερόντων δῶρα τίμια, ἄλλον χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν, εἰς τό οἰκοδόμημα τῆς Παναγίας τῆς Πισιδιωτίσσης. Εὐλογήσατε τόν ταπεινόν ποιμένα, τόν Ἱερατικῶς Προϊστάμενον δραστήριον καί θεοφιλῆ π. Κωνσταντῖνον, πού ἀναλίσκεται εἰς ἔργον διακονίας νυχθημερόν, καί τό θεοφιλές ποίμνιόν Σας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ καί ἐνισχύσατέ μας διά τῶν θεοπειθῶν εὐχῶν Σας, διά νά ἱστάμεθα σταθεροί ἐπί τῆς πέτρας ταύτης τοῦ χρέους καί τῆς εὐθύνης μας. 

Εἰς πολλά ἔτη, Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα!

The post ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ κ. κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΙΩΒ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΙΣΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ (Ἀλάνια-Μαχμουτλάρ, 3 Σεπτεμβρίου 2025) appeared first on Pisidia.

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Πατέρες, Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές,

«Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία, ἑορτῶν ἑορτή, καὶ πανήγυρις ἐστὶ πανηγύρεων»· «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια». Διότι ἐν Χριστῷ, τῷ σαρκωθέντι Υἱῷ καὶ Λόγῳ τοῦ Θεοῦ, «ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων· καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν», ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (Ἰω. 1:4-5), ὁ ὁποῖος ἐξηγεῖ ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ λαμβάνουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ πιστεύουν σὲ αὐτὸν μποροῦν νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ, μέσῳ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, διὰ τοῦ ὁποίου οἱ πιστοὶ εἶναι ἑνωμένοι μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ γίνονται τέκνα Θεοῦ κατὰ χάριν.

Πράγματι, ἡ ἔνδοξος Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον ἐφώτισε τὸ σκότος τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ ἐπιπλέον μεταμορφώνει τὴν κοσμοθεωρία καὶ τὴν ἀντίληψη τῆς ζωῆς. Ὁ θάνατος βεβαίως δὲν εξαφανίζεται ἀπὸ τὸν ὁρίζοντά μας, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἀσθένεια δὲν ἐκδιώκεται ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ζωή μας, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ διάβολος δὲν χάνεται ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας. Παραμένουν ὡς συνέπειες τῆς ἀρνητικῆς σκέψης τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὁ Θεολόγος ἐξηγεῖ περαιτέρω στὸ Εὐαγγέλιό του: «τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς, ἦν γὰρ αὐτῶν πονηρὰ τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα ὅτι ἐν θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ἰω. 3:19-21).

Ἀλλὰ ὁ ἀναστὰς Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ ὑπέρλαμπρον φῶς τοῦ Θεοῦ, μεταμορφώνει τὶς ζωὲς ἐκείνων ποὺ πιστεύουν σὲ Αὐτόν. Αὐτὸ τὸ θεῖον φῶς ἀποδιώκει τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι στὴν Ἁγία Γραφὴ ὁ Σατανᾶς καλεῖται «ἄρχων τοῦ σκότους» (Ἐφ. 6:12). Οὔτε εἶναι ἐπίσης τυχαῖο ὅτι ὁ Χριστὸς συλλαμβάνεται τὸ δειλινό, γιὰ τὸ σωτηριολογικὸ Πάθος Του (Mκ 14· Mτ. 26· Λκ. 22· Ἰω. 18), καὶ ὅτι ἐνόσῳ ἦταν προσηλωμένος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, σκότος ἐπέπεσε ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια (Mκ. 15:33· Mτ. 27:45· Λκ. 23:44). Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ἐπιπλέον ὅτι ἡ χαρμόσυνος εἴδηση τῆς Ἀναστάσεώς Του ἔλαβε χώρα περὶ τὴν αὐγή, τὰ ξημερώματα (Mκ. 16:2· Mτ. 28:1· Λκ. 24:1· Ἰω. 20:1), ὅπως ἡ Ἐκκλησία ψάλλει σήμερα μὲ εὐφροσύνη: «τὸν ἐν φωτὶ ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα, μετὰ νεκρῶν τὶ ζητεῖτε ὡς ἄνθρωπον;»

Τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ εἴδηση τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶναι λοιπὸν αὐτὸ τοῦ θριάμβου τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ σκότους. Ὁ ἀναστημένος Χριστὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀπελευθερώνει τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ σκότους. Γι΄ αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πισιδίας, ὁ ἔνδοξος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ἐπιβεβαιοῖ ὅτι ὅσοι βαπτίστηκαν ἐν Χριστῷ εἶναι  «υἱοὶ φωτός καὶ υἱοὶ ἡμέρας· οὐκ ἐσμὲν νυκτὸς οὐδὲ σκότους» (Α΄ Θεσ. 5:5), ὅπως βεβαιοῖ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «ἦτε γάρ ποτε σκότος, νῦν δὲ φῶς ἐν κυρίῳ· ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε!» (Ἐφ. 5:8)

Ἂς ζήσουμε, λοιπόν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ὡς τέκνα φωτός! Ἂς μὴ μετέχουμε στὰ ἄκαρπα ἔργα τοῦ σκότους! Ἂς ἐγκαταλείψουμε ψεύδη, ἔριδες καὶ φλυαρίες. Ἂς ἐγκαταλείψουμε τὸν φθόνο, τὴν ὑπερηφάνια καὶ τὴν περιφρόνηση πρὸς τοὺς ἄλλους. Ἂς ἐγκαταλέιψουμε τὴν ματαιοδοξία, τὴν ἀκαθαρσία καὶ τὴν φιληδονία. Ἂς ἐγκαταλείψουμε τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν καταναλωτισμό. Ἂς συμπεριφερόμαστε ὡς τέκνα φωτός, ἀλλὰ ἐνδεδυμένοι καὶ τὴν πανοπλία τοῦ φωτός. Ἂς προσκολληθοῦμε στὴν Ἀλήθεια· «ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ φωτὸς ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀληθείᾳ» (Ἐφ. 5:9). Ἂς προετοιμαστοῦμε μὲ ἀγάπη. Ἂς ὁπλιστοῦμε μὲ ὑπομονή. Ἂς καλλιεργήσουμε τὴν ἐλεημοσύνη. Ἂς ἐξασκήσουμε τὴν ἀλληλεγγύη. Ἂς ἐφαρμόσουμε τὴν συγχώρηση. Καὶ ἔτσι ὁ κόσμος γύρω μας θὰ γίνει περισσότερο λαμπερὸς ἀπὸ τὸ φῶς. 

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῆ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα, Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, συγχωρήσωμεν πάντα τῆ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν: Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος».

Χριστός Ἀνέστη!

Ἀττάλεια, Πάσχα 2025

+ Ὁ Πισιδίας Ἰώβ

The post Πασχάλιος ἘγκύκλιοςΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ,Ὑπερτίμου καὶ Ἐξάρχου Σίδης καὶ Ἀτταλείας appeared first on Pisidia.

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας

Προσφιλεῖς πατέρες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,

Προετοιμαζόμαστε καὶ πάλι νὰ ἑορτάσουμε τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖο εἶχε συμπαντικὸ ἀντίκτυπο. «Ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν» (Ἡσ. θ΄ 6). Ἀκολουθῶντας τὴν Ἁγία Γραφή, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία περιγράφει αὐτὸ τὸ γεγονὸς μὲ ἀξιοθαύμαστο τρόπο: 

«Τὶ σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα, οἱ Μάγοι τὰ δῶρα, οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην· ἡμεῖς δὲ Μητέρα Παρθένον. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς».

Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ ἐγείρεται γιὰ ἑμᾶς κατὰ τὴν ἑορτὴ εἶναι τί νὰ προσφέρουμε σὲ Ἐκεῖνον; Διότι κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας, ὁ Χριστὸς περιμένει ἕνα μόνον πρᾶγμα: νὰ βρεῖ ἕνα κατάλυμα καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὶς καρδιές μας. Διότι ὁ ἀληθὴς Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διάγει μία ζωὴ μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Χριστῷ. Ὁ αληθὴς Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ κέντρο τῆς ζωῆς του. Ὁ αληθὴς Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ «ἐπιούσιος» ἄρτος στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὁ αληθὴς Χριστιανὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀντικατοπτρίζει τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν γνήσια ταὐτότητα ὅσων εἶναι μαθητές Του (πρβλ. Ἰω. ιγ΄ 35). 

Ἀλλοίμονο ὅμως, περισσότερο ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ἡ Ῥαχὴλ ἀκόμη θρηνεῖ τὰ τέκνα της καὶ δὲν μπορεῖ νὰ παρηγορηθεῖ (Ἱερ. λα΄ 15· Μτ. β΄ 18). Τὸ αἷμα ἀκόμη ῥέει στὴν γῆ. Οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὶς ἔνοπλες συγκρούσεις ὑπολογίζονται σὲ ἑκατομμύρια, χωρὶς νὰ ἀναφερθοῦν οἱ αἰχμάλωτοι καὶ οἱ τραυματίες. Ἀλλοίμονο, ἡ ἀνθρωπότητα παραμένει κωφεύουσα στὴν ἐξαγγελία τῶν ἀγγέλων: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίᾳ» (Λκ. β΄ 14). 

Ἡ τραγικὴ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ ὁποία συνεχίζεται μέχρι τὴν σύγχρονη ἐποχή, μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ εἰρήνη εἶναι δύσκολο νὰ βρεθεῖ στὴν γῆ. Ἡ εἰρήνη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Γι΄ αὐτὸ ὁ Χριστὸς διδάσκει τοὺς μαθητές του: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. ιδ΄ 27). Καὶ γι΄ αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εὔχεται στοὺς Χριστιανούς: «χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (Ῥωμ. α΄ 7). Καὶ ἐὰν βρεθοῦμε σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση τῆς εἰρήνης, τὴν διαδίδουμε γύρω μας στὸν κόσμο, καὶ προσευχόμαστε γιὰ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται σὲ κινδύνους, ἀντιξοότητες, κακοτυχίες καὶ σπεύδουμε νὰ τοὺς βοηθήσουμε. «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Μτ. ε΄ 9). 

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ, 

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις, σᾶς ἐκφράζω τὶς θερμὲς εὐχές μου γιὰ τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου μας καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρακαλῶντάς Τον νὰ χαρίσει σὲ ὅλους μας τὴν ἄνωθεν εἰρήνη καὶ νὰ εὐλογεῖ τὸ νέο ἔτος 2025.

Ἀττάλεια, Χριστούγεννα 2024

+ ὁ Πισιδίας Ἰώβ

The post Ἐγκύκλιος Χριστουγέννων 2024 Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ἰώβ, ὑπερτίμου καὶ Ἐξάρχου Σίδης καὶ Ἀτταλείας appeared first on Pisidia.

Αγαπητοί εν Χριστώ Πατέρες, Αδελφοί και Αδελφές,

Ο Κύριος μάς αξίωσε και πάλι να ζήσουμε το σωτήριο Πάθος Του και να γίνουμε μάρτυρες της ενδόξου Αναστάσεώς του. Και όλοι μαζί ψάλλουμε με μία φωνή: «Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Ἅγιον Κύριον Ἰησούν τόν μόνον ἀναμάρτυρον. Τόν Σταυρόν Σου, Χριστέ, προσκυνῦμεν καί τήν ἁγίαν Σου Ανάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζωμεν».

Χρόνο με τον χρόνο εορτάζουμε τη λαμπρή εορτή του Πάσχα, «τήν κλητή καί ἁγία ἡμέρα, τήν μίαν τῶν Σαββάτων, τήν Βασιλίδα καί Κυρίαν, τήν ἑορτήν τῶν ἑορτῶν καί τήν πανήγυριν τῶν πανηγύρεων». Όμως, ο εορτασμός μας δεν θα πρέπει να περιορίζεται στην ανάμνηση ενός γεγονότος του παρελθόντος, το οποίο προσπαθούμε να το διατηρήσουμε στη μνήμη μας με κάθε τρόπο. Όχι, ο εορτασμός της Αναστάσεως του Χριστού είναι ο εορτασμός ενός αιωνίου μυστηρίου, διότι, «ὁ Ἰησούς Χριστός ἐχθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13:8).

Πράγματι, ο Χριστιανός, ο οποίος όντως ζη ἐν Χριστῷ, από την ημέρα του βαπτίσματός του έχει την εμπειρία του μυστηρίου της Αναστάσεως του Χριστού σε καθημερινή βάση. Και η εμπειρία του της Αναστάσεως είναι αναπόσπαστη από το μυστήριο του Σταυρού, διότι ο Σταυρός και η Ανάσταση είναι δύο πτυχές του ενός και του αυτού μυστηρίου: «ἰδού γάρ ἦλθεν διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι’ ἡμᾶς θανάτῳ θάνατον ὤλεσας».

Και σε αυτές τις άγιες ημέρες, ο Θεός μάς αξίωσε να ζήσουμε πάλι τα Πάθη του Χριστού και να ακούσουμε πάλι την τελευταία του εντολή: την εντολή της αγάπης. Πράγματι, πνευματικά οδηγηθήκαμε με τους αγίους μαθητές του και αποστόλους στη Γεσθημανή και ακούσαμε τους λόγους του : «Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ. Ἐάν τάς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθώς ἐγώ τάς ἐντολάς τοῦ πατρὀς μου τετήρηκα καί μένω αὐτοῦ ἐν τῇ άγάπη» (Ιω. 15:9-10). Και ποιες είναι οι εντολές του; «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς» (Ιω. 15:12). «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις (Ιω. 13:35).

Και σε αυτές τις άγιες ημέρες ο Θεός μάς αξίωσε να γίνουμε μάρτυρες αυτής της κληρονομίας: «εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν,·οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω»(Ιω. 14:27). Και γι’ αυτόν τον λόγο «οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ιησούς καί ἔστη εἰς τό μέσον καί λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν» (Ιω. 20:19). «Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ὀκτὼ πάλι… ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν, εἰρήνη ὑμῖν» (Ιω. 20:26).

Αγαπητοί Αδελφοί και Αδελφές,

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Χριστός, μάς έδωσε την εντολή της αγάπης και άφησε την ειρήνη του ως κληρονομία. Μας παρήγγειλε: «ἐντολήν καινήν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καί ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλληλους» (Ιω. 13:24). Και μας εδίδαξε: «μακάριοι οι ειρηνοποιοί ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» (Μτ. 5:9). Ἐτσι εγκαινίασε ένα πολιτισμό μη-βίας λέγοντας: τῷ τύπτοντί σε ἐπὶ τὴν σιαγόνα, πάρεχε καὶ τὴν ἄλλην·» (Λκ. 6:29).

Δυστυχώς στις ημέρες μας πολλοί είναι οι ψευδοπροφήτες, «οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες» (Μτ. 7:15), οι οποίοι προσπαθούν με τεχνάσματα να δικαιολογήσουν τον πόλεμο, ο οποίος είναι το πιο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ακόμη υπερασπιζόμενοι την έννοια του «ιερού πολέμου», ο οποίος είναι ασύμβατος με τη διδασκαλία του Χριστού. Πολλοί είναι εκείνοι που σπέρνουν διαιρέσεις και μίσος όχι μόνον στον κόσμο, αλλά ακόμη και στην Εκκλησία, δημιουργώντας αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, διαδίδοντας συκοφαντίες στα μέλη της ακόμη και εναντίον των κληρικών και του ποιμενάρχη τους. Οὐαί αὐτοῖς! Διότι, όπως ο σοφός βασιλεύς Σολομών, ο υιός του βασιλέως Δαβίδ, μας διδάσκει «Υἱός πανοῦργος «ὑπήκοος τῷ πατρί, υἱός δέ ἀνήκοος ἐν άπωλείᾳ» (Παρ. 13:1).

Όντως, όσοι σπέρνουν διχόνοια και τροφοδοτούν τη βία δεν υπηρετούν τον Χριστό, αλλά τον διάβολο και τις ταξιαρχίες του. Όμως, ας μην ταρασσόμεθα, γιατί αυτήν την ημέρα «εορτάζουμε την κατάργηση του θανάτου, την ανατροπή της κολάσεως, τους πρώτους καρπούς της αιωνίου ζωής». Σήμερον ο Χριστός «κάθεῖλεν την δ΄ύναμιν του Ἅδου και άνέστη ὡς νικητής γυναιξί μυροφόροις φθεξάμενος, χαίρετε καί τοῖς σοῖς ἀποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος, ὁ τοῖς πεσοῦσιν παρέχων ἀνάστασιν».

Είθε ο Αναστάς Χριστός να μας αξιώσει να τηρήσουμε την εντολή του της αγάπης και να διαφυλάξει την ειρήνη Του, ώστε στ’ αλήθεια να είμαστε υιοί και θυγατέρες της βασιλείας Του.

Χριστός Ανέστη!

Αττάλεια, Πάσχα 2024

+ Ο Πισιδίας Ιώβ

The post Πασχάλιος ΕγκύκλιοςΣεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ιώβ,Υπέρτιμος και Έξαρχος Σίδης και Ατταλείας appeared first on Pisidia.

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Μύρων κ. Χρυσόστομε, ἐκπρόσωπε τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι,

Σεβαστοί πατέρες,

Προσφιλεῖς ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἐν Χριστῷ,

Δοξολογία, λατρεία καί εὐχαριστία πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τὴν ταπείνωσιν τοῦ ἀναξίου δούλου αὐτοῦ, ἀνυψώσας αὐτόν εἰς τὀν θρόνον τῆς ἱστορικῆς καί ἐνδόξου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πισιδίας.

Ἡ βαθυτάτη εὐγνωμοσύνη μου ἀπευθύνεται πρός τόν Οἰκουμενικόν ἡμῶν Πατριάρχηνς κ.κ. Βαρθολομαῖον διά τήν πατρικήν αὐτοῦ ἀγάπην καί τήν ἐμπιστοσύνην τάς ἐπιδειχθεῖσας ἀπό τῆς νεότητός μου, ὡσαύτως δέ καί διά τό παράδειγμα τοῦ ποιμένος καί τοῦ ἀόκνου ἐργάτου τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου πρός πάντας ἡμᾶς. Αἱ εὐχαριστίαι μου ὁμοίως ἀπευθύνονται πρός τά μέλη τῆς περί Αὐτόν Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν ἔντιμον ψῆφον καί τάς θεοπειθεῖς αὐτῶν εὐχάς.

Προσφιλεῖς ἀδελφοί καἰ ἀδελφαί τῆς θεοσώστου Μητροπόλεως Πισιδίας, σήμερον μέ ὑποδέχεσθε ὡς τόν ποιμένα καί τον πνευματικόν ὑμῶν πατέρα, κατά τό θέλημα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Δέν μοῦ εἶστε ἄγνωστοι, διότι θείᾳ πρόνοίᾳ καί βουλήσει σᾶς ἔχω ἤδη ἐπισκεφθῇ, προσκληθείς ὑπό τοῦ ἐν ἀγίοις ἀναπαυομένου προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου κυροῦ Σωτηρίου. Σᾶς ἐπανευρίσκω σήμερον μετά πολλῆς χαρᾶς ἀναγνωρίζων πολλά οἰκεῖα πρόσωπα, συγχρόνως ἀνυπομονῶν ὅπως γνωρίσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς καί τά καινούργια. Ἑπικαλοῦμαι τάς εὐχάς ὑμῶν διά τήν ἐμπιστευθεῖσαν εἰς ἐμέ ὑπό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ποιμαντικήν διακονίαν, πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ὑμῶν καί πρός δόξαν τοῦ ἐλεήμονος καί φιλανθρώπου Θεοῦ.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πισιδίας εἶναι ἀποστολική. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατά τήν πρώτην ἱεραποστολικήν αὐτοῦ περιοδείαν, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα ἔφτασεν εἰς τήν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας. (Πρ 13,14). Σέ αὐτό ἀκριβῶς τό μέρος οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὅταν εἶδαν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἀπέρριπτον τόν Λόγον τοῦ Θεού, ἐστράφησαν πρός τούς Ἐθνικούς (Πρ 13,46), κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «Τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πρ 13,47). Ἕνεκα τούτου, ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία τιμᾷ τόν Παῦλον ὡς τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν, διότι πρῶτος ἐκ τῶν Ἀποστόλων κατενόησεν τήν παγκοσμιότητα τῆς σωτηρίας, τήν ὁποίαν προσφέρει ὁ Κύριος καί Σωτήρ ἡμῶν Χριστός καί τόν παγκόσμιον χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἐκκλησία τῳόντι, μή ἀνήκουσα ἀποκλειστικῶς εἰς ἕν ἔθνος, ἐνηγκαλίζεται πάντας τούς ἀνθρώπους κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου, «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ 2,4). Ἔκτοτε ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἐπιδίδεται μετά ζήλου είς τήν  διακονίαν ταύτην, τό Οἰκουμενικόν ἡμῶν Πατριαρχεῖον, τό μή περιοριζόμενον ὑπό ἐθνικῶν ἰδιαιτεροτήτων, ἀλλά τιθέμενον εἰς τήν διακονίαν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, ἐθνικότητος καί γλώσσης, ὅπως ἀκριβῶς ἐργάζεται και ἡ Ἱερά ἡμῶν Μητρόπολίς ὑποδεχόμενοι πιστούς διαφόρων καταβολών.

Ἡ Μητρόπολις ἡμῶν εἶναι ἱστορική. Ἁπό τῶν ἀποστολικῶν χρόνων ἕως τοῦ 18^ου αἰῶνος, νέφος μαρτύρων ἔλαμψεν εἰς τήν Πισιδίαν καί είς τάς πέριξ αὐτῆς πόλεις Σίδην καί Ἀττάλειαν. Χιλιάδες μαρτύρων, ἐπίσκοποι καί μοναχοί, γνωστοί καί ἄγνωστοι, ἠγωνίασαντο τόν ἀγῶνα τόν καλόν καί ἔδωσαν τήν καλήν μαρτυρίαν τοῦ εὐαγγελίου τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Τόν 6^ον αἰῶνα ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μήτηρ πάντων ἡμῶν, ὁμοίως, ἐφανέρωσεν ἐδῶ τήν προστασίαν καί τήν εὐαρέσκειαν αὐτῆς διά τῆς θαυματουργικῆς εἰκόνος τῆς Πισιδιωτίσσης, ἡ ὁποία ἐτιμᾶτο εἰς τήν Σωζόπολιν, ἀναβλύουσα ἄφθονον μύρον. Σέ αὐτήν τήν εἰκόνα ἀνεφἐρετο ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός κατά τήν εἰκονομαχίαν, ὑπενθυμίζων τἀ πολλά θαύματα καί τάς θεραπείας τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ διά τῶν ἁγίων εἰκόνων, ἀπευθυνόμενος πρός τόν Ἐπίσκοπον Κλαυδιοπόλεως Θωμᾶν: «τὸ δὲ πάντων μάλιστα ἐμφανέστατον μηδεμιᾶς ἀντιῤῤήσεως ἤ ἀμφιβολίας τινὸς ἀνεχόμενον, ἡ ἐν Σωζοπόλει τῆς Πισιδίας τὸ πρὶν ὑπάρχουσα εἰκὼν τῆς παναχράντου Θεοτόκου, ἐκ τῆς γεγραμμένης παλάμης αὐτῆς τὴν τοῦ μύρου βλύσιν προχέουσα. Οὗ τινος θαύματος μάρτυρες πολλοί» (PG 98,185AB). Εἴθε νά εἶναι προστάτις καἰ βοήθειός ἡμῶν πάντοτε.

Ἑπόμενοι τοῦ νέφους τῶν μαρτύρων ἐλάμπρυναν τόν θρόνον τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεεω περιώνυμοι Ἱεράρχαι. Ἐξ αυτῶν μνημονεύομεν τόν Μητροπολίτην Εὐγένιον (1814-1821) μετέπειτα Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως εἰς διαδοχήν τοῦ ἱερομάρτυρος Γρηγορίου Ε’. Ἐπίσης τόν Μητροπολίτην Γεράσιμον Γ’ (1893-1906, 1912-1923), ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξεν ἐνθέρμως τά Γράμματα εἰς τήν Σπάρτην τῆς Πισιδίας, τότε ἕδραν τῆς Μητροπόλεως ἡμῶν. Εἰς τούς νεώτερους χρόνους ὁ Μητροπολίτης Ἱεζεκιήλ, (1974-1979), διατελέσας Διευθυντής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς Βοστόννης, ἀνεδείχθη ἐν συνεχείᾳ ὡς ὁ πρώτος Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας. Αἰωνία αὐτῶν ἡ μνήμη!

Τέλος ἡ Μητρόπολις ἡμῶν εἶναι ἱεραποστολική. Τοῦτο ὑπενθύμισεν ὁ ἄμεσος προκάτοχος ἡμῶν, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Σωτήριος, μία μεγάλη πνευματική μορφή καί ἕνας ἄοκνος ἱεραπόστολος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διατελέσας ὁ πρῶτος Μητροπολίτης Κορέας (1995-2008) και ἐν συνεχείᾳ ἀναγέννήσας τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν τῆς Μητροπόλεως ἡμῶν, μετά μακράν σιωπήν ἐξαιτίας τῆς μεγάλης Καταστροφῆς. Ἀνεζωπύρωσεν τήν πίστιν καί τήν λατρείαν εἰς τον Θεόν, διά τῆς κατηχήσεως, τοῦ κηρύγματος καί τοῦ ἐκκλησιασμοῦ ἐντός τεσσάρων ἐγκαινιασθέντων καί κανονικῶς λειτοργούντων ἱερῶν ναῶν εἰς την Ἀττάλειαν, τήν Ἀλάνυαν καί τήν Σίδην. Ἄς ἔχωμεν τήν εὐχήν του συνεχίζοντες τά θαυμαστόν αὐτοῦ ἔργον, μετά τοῦ ἰδίου πνεύματος ταπεινώσεως καί προσευχῆς.

Τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἱεραποστολικόν ὡς ἀνάγκη προκύπτουσα ἐκ τῆς τελευταίας ἐντολῆς τοῦ Ἀρχηγοῦ της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς: «πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Μτ 28,19-20). Ἀκριβῶς σέ αὐτήν τήν ἀνάγκην ἀναφέρεται  καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πισιδίας , ὅταν τονίζῃ: «ἐὰν γὰρ εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστιν μοι καύχημα, ἀνάγκη γάρ μοι ἐπίκειται· οὐαὶ γάρ μοί ἐστιν ἐὰν μὴ εὐαγγελίσωμαι» (Α’Κορ 9,16).

Ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό ἔργον τοῦ Χριστοῦ, τοῦ καλοῦ Ποιμένος, ὁ ὁποῖος «ἦλθεν ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Λκ 19,10). Διά τοῦτο καί ἡ Ἱερά ἡμῶν Μητρόπολις ὑπηρετεῖ ἅπαντας τούς ἐκζητοῦντας τήν καινήν ἐν Χριστῷ ζωήν διά τῶν ἱερών μυστηρίων καί τήν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, ἀνεξαρτήτως  καταγωγῆς ἤ τῆς κοινωνικοῆς αὐτῶν καταστασέως. Πρός τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ ουσιαστικοῦ  αὐτοῦ ἔργου ἐκφράζομεν κλῆρος καί λαός τήν ἐκ βάθους καρδίας εὐγνωμοσύνην ἡμῶν πρός τούς πολυπληθεῖς εὐγενεῖς φίλους εἰς τήν Ἑλλάδα διά την ἠθικήν καἰ ὑλικήν αὐτῶν στήριξιν. Αἱ εὐχαριστίαι μου ἀπευθύνονται καί πρός ἅπαντας ὑμᾶς τούς παρευρισκομένους, καταφθάσαντας ἐκ τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν, διά τήν συμπαράστασιν καί τό ἐνδιαφέρον ὑμῶν διά τήν σήμερον ἀναλαμβανομένην ἐκκλησιαστικήν ἡμῶν διακονίαν. Προσβλέπομεν εἰς τήν σταθεράν βοήθειαν ὑμῶν, πρός συνέχισιν τοῦ ηὐλογημένου τούτου ἔργου!

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι, πατέρες, ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἐν Χριστῷ,

Ὁ Κὐριος ὑπογραμμίζει εἰς τό εὐαγγέλιον ὅτι «Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Μτ 9,37). Ὀφείλω χάριν εἰς τόν Θεόν, διότι συνήντησα εἰς τήν Ἱεράν ταύτην Μητρόπολιν ἐξαιρέτους ἐργάτας ὡς συνεργάτας μου: τόν παντάξιον Θεοφιλέστατον Ἑπίσκοπον Εὐδοκιάδος κ. Αμβρόσιον καθώς καί νεαρούς εἰς τήν ἠλικίαν ἀφιερωμένους εἰς τόν Χριστόν ἱερεῖς καἰ διακόνους καθώς καί πολυαρίθμους δραστηρίους πιστούς πεινῶντας καί διψῶντας την δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. Δεόμεθα ὅπως ἡ ἐκκλησιαστική ἡμῶν ζωή ἀντικατοπτρίζῃ τό μυστήριον τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποίαν διανέμων τάς πυρίνας γλῶσσας ὁ Ὕψιστος καλεῖ εἰς ἑνότητα πάντας. Διά τούτο ἄς ἐκζητήσωμεν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος διά τήν ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς ἡμῶν, «τῆν μόνης τήν χρείαν ἐχούσης», ταῖς πρεσβείαις τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Παναγίας τῆς Πισιδίας καί πάντων τῶν διαλαμψάντων Ἀγίων ἐν τῇ θεοφρουρήτῳ Ἐπαρχίᾳ ταύτῃ.

Εἴη τῷ Θεῷ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

The post Ἐνθρονιστήριος Λόγος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Ίώβ appeared first on Pisidia.